Ένα όνειρο και μια νύχτα

sxoleioafisateliko

Ξύπνησα. Και άρχισα τους αφορισμούς. Επαναφέρω τις αληθινές-ψεύτικες αποδράσεις. Είμαι κάτι σαν τους γνωστούς-άγνωστους. Ο καιρός περνάει σαν του σπίρτου τη ζέστη. Μόνο για τόσο, φωτίζει τη νύχτα μου. Με σκέψεις.
Τα όνειρα ξανάρχονται αυτούσια και σε παράταξη. Παράταση πήρα. Παράταση θα (να) δώσω. Σήμερα αποφασίζω να είμαι ειλικρινής. Γιατί τα όνειρα έσβησαν το ψέμα. Από-θεώνομαι… Γιατί είναι ένα όνειρο. Και μια νύχτα.

Η μαμά
Η μαμά που μου έμαθε να βλέπω (κάνω) όνειρα, απουσιάζει. Αποφάσισε να φύγει και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι γι αυτό. Την αγαπάμε. Όχι μόνο για τα όνειρα. Αλλά και για τη νίκη του φόβου της νύχτας. Και του κόκκινου χρώματος. Τελικά, το κίτρινο φοβάμαι, μαμά. Ήταν μέρα. Κυριακή 15 Φεβρουαρίου. Συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Ο μπαμπάς
Ο μπαμπάς περνάει δύσκολα. 60 χρόνια μαζί σε όλα. 60 χρόνια αγάπης. Δεν ξέρω αν είχαν όνειρα. Ανεκπλήρωτα, έστω. Συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Τα παιδιά
Από τον Οκτώβριο, έκανα Στο Σχολείο, μαθήματα σε παιδιά. Τα παιδιά είναι όλα τα όνειρα μαζί. Μέρας και νύχτας. Γιατί η τέχνη, είναι όνειρο. Πρωινό και βραδινό.

Η ιστορία (της έκθεσης)
Σ’ αυτήν την έκθεση, θέλω να δείξω τα έργα των παιδιών. Σπουδαία. ΟΝΕΙΡΙΚΑ. Τέχνη και παιχνίδι και όνειρο. Η ιστορία. Της τέχνης. Μακάρι να μαθαίνεται από νεαρή ηλικία. Προσαρμόζω τις ηλικίες. Και αναρωτιέμαι: Πότε ήμουν παιδί και γιατί μεγάλωσα, παρόλο που εξακολουθώ να παίζω, άρα, να είμαι παιδί (;) Λες; Τα σχέδια του μπαμπά απ´όταν ήταν στη Σχολή Καλών Τεχνών. Σκοροφαγωμένα. Το σκισμένο χαρτί, απίστευτη κορνίζα. Ο μπαμπάς είναι στο άλλο άκρο των παιδιών. Αλλά όλα είναι κύκλος. Γωνίες δεν υπάρχουν. Άρα, δεν υπάρχουν και άκρα. Η αρχή και το τέλος και τούμπαλιν. Όλοι γίνονται παιδιά στο τέλος.

Υπάρχει και η μέση. Στην έκθεση αυτή, η Ντόρα είναι ενήλικας. Οδοντίατρος στο επάγγελμα, αλλά με πίστη στην τέχνη. Το χειμώνα, δουλέψαμε με τα παιδιά μια ενότητα δική της. Τους εγκέφαλους. Όλα είναι στον εγκέφαλό μας. Τα καλά, τα κακά και τα άσχημα. Η Ντόρα, έχει τον τρόπο να ισορροπεί την τέχνη της αναγέννησης με τη σύγχρονη ματιά. Λειτουργεί σα «μεγάλο παιδί», παίζοντας, παρατηρώντας, ανατρέποντας, προσθέτοντας τόσο χιούμορ, όσο ακριβώς χρειάζεται για να ισορροπεί. Μάλλον ανήκει στους …ευφυείς εγκεφάλους!

Ανάμεσα στα παιδικά έργα και ο Παντελής Κορδώνης, που εικονογραφεί την (δική του) πραγματικότητα, με παιδική ποιότητα και ποιητικότητα, άρα, με ειλικρίνεια: Συναισθηματικός εγκέφαλος.

Το όνειρο – η ιατρική
Η μαμά ήθελε να είναι οδοντίατρος. Ήταν το όνειρό της. Με μπαμπά οδοντίατρο, που της άρεσε να βοηθάει. Στην αυλή του σπιτιού, το ιατρείο του παππού.

Η μαμά, ήταν καλή μαθήτρια. Σε δύσκολα, όμως, χρόνια. Έδωσε και πέρασε 1η επιλαχούσα. Δεν τη δέχτηκαν, λόγω κοινωνικών φρονημάτων… Η μαμά, ήθελε να μας κάνει γιατρούς. Οδοντίατρους. Εμένα και τον αδελφό μου.

Την προδώσαμε και οι δύο για την τέχνη. Σκέφτομαι πως θα χαιρόταν με την Ντόρα. Μια οδοντίατρος που ζωγραφίζει! Μέχρι πρόσφατα, είχε τη φοιτητική της ταυτότητα στο πορτοφόλι της. Τώρα, είναι στο συρτάρι. Καιρός να βγει στο φως! Ξυπνάω. Σήμερα είναι (η) μέρα!

Γιατί είναι, ένα όνειρο και μια νύχτα!

Όλα γυρίζουν
Η μνήμη, η λήθη, η απώλεια, η ποίηση, το όνειρο, η ζωή, ο θάνατος και ξανά η ζωή. Πόσο κοντά και πόσο μακριά. Πόσο ελπιδοφόρο είναι το σχήμα της σφαίρας; Σ’ αυτήν τη γη ζούμε, σ’ αυτήν τη χώρα μεγαλώσαμε, σ’ αυτήν την πόλη παράγουμε τα έργα μας. Είμαστε κοντά και μακριά. Σαν τις ηλικίες. Κοινά στοιχεία ή όχι, τα παιδιά, μια ενήλικας και ένας ηλικιωμένος.

Όλα είναι κύκλος. Όλα γυρίζουν. Και, ….όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…

Μπορούμε να νικάμε τις γωνίες. Για να σβήσουμε τις αγωνίες. Γιατί ζούμε όνειρο, σύντροφοι. Ένα όνειρο και μια νύχτα. ΑΓΑΠΗ!

Η έκθεση αυτή, αφιερώνεται στη μνήμη της μαμάς Έλλης.
Την ευχαριστώ. Και για το όνειρο και για τη νύχτα.

Άντζι Καρατζά