70 συναρπαστικές ιδέες -που δίνουν λύση στη συνήθεια.

tafotamou

1. Η λάμπα είναι λεία. Μπορείς να τη χαϊδεύεις για ώρες.
2. Η λάμπα δίνει φως: Η λύση στο -όποιο- σκοτάδι σου.
3. Το φως ενορχηστρώνει καταστάσεις.
4. Το σκοτάδι σβήνει τη θύμιση. Η λάμπα, ανάβει τη σιωπή του.
5. Αναμνήσεις. Πρόσωπα. Μαθητές. Κάθε λάμπα, ένα αποτύπωμα.
6. Λαμπτήρας γίνομαι. Ενεργειακός.
7. Με την ενέργειά μου, θα γεμίσω το σκοτεινό δωμάτιο.
8. Η λάμπα παρασύρει στο σχήμα της. Γίνεται σφαίρα.
9. Η σφαίρα δεν έχει γωνίες. Νιώθω α-γωνίες.
10. Η αγωνία μετριάζει την όραση.
11. Η όραση, θα παρασύρει την οσμή.
12. Η οσμή, αφουγκράζεται την αφή.
13. Στην αφή της δημιουργίας μου, λιώνω κεριά. Παραφίνες που μυρίζουν.
14. Ένα καλούπι. Μια ζωή. Μια αγάπη.
15. Το ίδιο. Με ενδιαφέρει πάντα. Ίδιο που αλλάζει.
16. Αλλάζει σαν της μήτρας το σκοτάδι. Αυτό που «γεννάει» ιδέες.
17. Είχα μια ιδέα.
18. Η ιδέα μου ήταν δύσκολη. Παρόλο που μπορεί να μοιάζει εύκολη.
19. Έφτιαξα λάμπες. Φακούς. 70 το νούμερο.
20. Σήμερα κλείνω τα 70 χρόνια ζωής μου.
21. Μέσα σ´ αυτά, συνάντησα χιλιάδες ανθρώπους. Οι 5500 απ´ αυτούς, μαθητές.
22. Νιώθω πως δίδαξα σαν σε κρυφό σχολειό. Χωρίς φως.
23. Ίσως γι αυτό σκέφτηκα τη λάμπα.
24. Η λάμπα ενσαρκώνει την ιδέα.
25. Η ιδέα, είναι στρογγυλή.
26. Αλλά απ´ τον κύκλο, μπορεί να φύγουν γωνίες. Ο αχινός, πλάσμα του νερού, έχει αγκάθια.
27. Η τρέλλα της δημιουργίας θέλει αχινούς να μπαίνουν στα πόδια, να πονάς. Πρέπει;
28. Κι έπειτα να βγάζεις μία-μία τις ακίδες. Ξέρουν αυτοί. Ζουν σε άγριες συνθήκες.
29. Οι σκέψεις μου φωτίζουν το μυαλό που έχει γίνει αχινός, ανίκανος να παρασυρθεί απ´ το ρεύμα των νερών της εποχής του.
30. Μια λάμπα=ένα φως. Ένας φακός. Πας γυρεύοντας. Ανοίγεις δρόμους.
31. Μοιάζει μοναξιά. Αλλά το φως, βοηθάει τη μνήμη. Έχεις κι άλλους μαζί σου.
32. Στραβώνουν τα δάχτυλά μου. Θα ακουμπήσω στη λάμπα-φακό για να ζεσταθούν και να μαλακώσουν την ακμή της δημιουργικότητάς μου.
33. Η μήτρα. Η γέννα. Η δημιουργία.
34. Σε μια λάμπα όλα. Δε χωράνε.
35. Νικητής ή νικημένος, θα φωτίσω τις χάρες σου. Για να θυμηθώ τη χαρά.
36. Μια λάμπα στην άκρη του κρεβατιού. Θα τρίζει τις ηδονές.
37. Η ηδονή της τέχνης, ή μάλλον, της δημιουργίας. Θα παρασύρει τα λάθη μου στη σωστή περιπέτεια.
38. Η λάμπα θα γίνει το σήμερα, στου χθες την αγωνία.
39. Τα φώτα μου θα συνοδεύουν μαρτυρίες.
40. Μαρτυράς μου, το ξεθυμασμένο φεγγάρι. Ο θολός ήλιος. Η έντονη μαρτυρία.
41. Μαρτυρικά ενώνοντας ξεχασμένες υποθέσεις.
42. Υπόσχομαι στη λάμπα, να μη σβήσω ποτέ.
43. Πάντα στο φως μου θα υπάρχει το σύμπαν της τέχνης σου.
44. Η τέχνη που γεννάει τέρατα. Σαν τη φαντασία.
45. Η φαντασία, που καμιά φορά τρομάζει τη σιωπή.
46. Σιωπηλή επανεκτίμηση επαρκούς δημιουργικότητας.
47. Δημιουργώ: Εκτονώνω υποσχέσεις.
48. Υπόσχομαι: Αγαθής πρότασης, ελαφρότητα ζωής.
49. Είμαι ζωντανή! Ξαναμαζεύω τα κομμάτια μου.
50. Κομμάτι-κομμάτι, θα ενώσω τη λάμπα, για να δώσει φως.
51. Φώτα παντού. Θερμά.
52. Ψυχρά φώτα. Χωρίς το ψυχρό, το θερμό δεν έχει νόημα.
53. Νοείται αγκαλιά χωρίς το φως της παθιασμένης απορίας;
54. «Μην απορείς. Να ψάχνεις» είπα στον εαυτό μου.
55. «Όσο ψάχνω, τόσο δε βρίσκω» μου είπε εκείνος.
56. Εκείνος ο θόρυβος που έπλασε η όραση, υπάρχει;
57. Υπάρχουμε σε μικρά μόρια που διηγούνται το κενό.
58. Ένα κενό, θα αδειάσει τη μέρα μας.
59. Κι η μέρα θα φέρει το φωτεινό σκοτάδι.
60. Σε σκοτάδια ανάμεσα, θα βρω το φως που θα νιώσει την ηδονή της αγάπης.
61. Αγάπη θα επαναφέρει τη σιωπή.
62. Η κραυγή θα τρομάξει τη λήθη.
63. Θυμάμαι μου είπε: «…ήμουν μαστροχαλαστής μικρός, χρυσοχέρης μετά…»
64. «Ό,τι λάμπει, δεν είναι χρυσός» είπα τότε.
65. Ναι, αντί για τον χρυσό, θεοποίησα το πλαστικό.
66. Πλαστικό σαν υλικό, πλαστικό χρήμα, πλαστικές σακούλες, πλαστικές ιδέες, πλαστικά έργα, vacuum.
67. Απ´ το ’86 εξελίσσω το vacuum. Το κενό.
68. Για να φτιάχνω τα έργα μου. Τα καινούρια.
69. Καινούρια φώτα να απλώσω στο εργαστήριο.
70. 70 λάμπες. Φακοί. Φώτα. «Τα φώτα μου». Τι έδωσα; Τι πήρα;

Άντζι Καρατζά
4/11/2015

Πρόσκληση ή «το γενέθλιον»

Στο γενέθλιον, πάμε λίγο ανάποδα.
Ξεκινάμε από τα πίσω προς τα εμπρός.
Ή από τα παλιά προς τα καινούρια.
Ή από τον Σταύρο, μέσω του Κώστα, φτάνουμε στο μικρό Βαγγέλη.

Στις 18 Νοεμβρίου, ο Σταύρος Μπονάτσος κλείνει τα 70 και αφιερώνει την έκθεση των 70 έργων του στους 5500 περίπου μαθητές του.
Ένας από αυτούς, ο Κώστας Λελούδας, που κλείνει τα 27 του, επίσης στις 18 Νοεμβρίου, ήταν μαθητής του στο σχέδιο.
Ο Βαγγέλης Τριανταφύλλου-Ρουσιώτης που κλείνει τον πρώτο χρόνο της ζωής του, την ίδια επίσης ημερομηνία, είναι γιος της Μαίρης Ρουσιώτη, παλιάς-καλής του μαθήτριας στη Σχολή Βακαλό.
Και οι τρεις εορτάζοντες, θα συναντηθούν ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ.

Γιατί όλα συνδέονται: Η αρχή, η ζωή, η αλήθεια, οι γενιές, η φύση και η παρα-φύση. Οι άνθρωποι, οι ηλικίες, τα έργα και οι ημέρες. Τα συναισθήματα.

Η έκθεση του Σταύρου Μπονάτσου με τίτλο «Τα φώτα μου» θα διαρκέσει για ένα μήνα και θα είναι διαδραστική,
καθώς στις 18 Δεκεμβρίου, το έργο θα εμπλουτιστεί με έργα μαθητών που θα ήθελαν να δουλέψουν με βάση ένα καλούπι που θα δοθεί από το δάσκαλό τους.
Στα εγκαίνια, θα εκτίθεται το πρώτο έργο που έγινε με την αφορμή αυτή από τον γλύπτη Γιάννη Κόκκαλη, μαθητή του από τη σχολή φωτογραφίας Focus.

Επειδή πιστεύουμε πως η τέχνη είναι γιορτή, σας περιμένουμε από τις 19:00 μέχρι τις 23:00 για να γιορτάσουμε μαζί, ελπίζοντας πως θα είναι μια φωτεινή νύχτα, αντάξια της μέρας που λέγεται ζωή…

Χρόνια φωτεινά, λοιπόν!

Η Άντζι για την ομάδα ΚΛΑΝ´Σπλας*

*ΚΛΑΝ´Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.
Πλας: Γιάννης Κόκκαλης, Κώστας Λελούδας και Βαγγέλης Τριανταφύλλου-Ρουσιώτης.

ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, Προποντίδος 51, 10444 Κολωνός. Στάση μετρό Σεπόλια ή Αττική.
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2105129248, 6972604675 και 6977149706.
Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε το μπλόγκι μας stosxoleio.gr

Διάρκεια έκθεσης: 18 Νοεμβρίου-18 Δεκεμβρίου.
Ανοιχτά τις Πέμπτες, Παρασκευές, Σάββατα και Κυριακές 18:00 – 21:00