Μια μικρή ιστορία ανακούφισης ή η ανακούφιση μιας ιστορίας: ΚΛΑΝΣ

Καθάριζα τον πάγκο εργασίας που βρίσκεται στην αυλή του σχολείου, όταν ήρθε στο μυαλό μου η σύσταση μιας ομάδας. Το σχολείο είναι το εργαστήριο που νοικιάσαμε με τον Σταύρο. Ήταν πράγματι, ένα μικρό δημοτικό σχολείο για παιδιά με ειδικές ικανότητες. Η αύρα του χώρου και η ενέργειά του, το φως που διαχέεται ακόμη και στο σκοτάδι, μας κάνει να νιώθουμε πολύ ωραία, σε τέτοιο βαθμό που έχουμε αφήσει τα σπίτια μας και μένουμε και εδώ.

Μια περιπέτεια υγείας που είχα, με έκανε να σκεφτώ με διαφορετικό τρόπο την εμπλοκή μου με την τέχνη, άρα και με τον εαυτό μου.
Πιστεύω σ’ αυτό που λένε πως «τίποτα δεν είναι τυχαίο και πως όλα έχουν το λόγο τους που γίνονται». Το πιο πιθανό είναι πως συνετέλεσα και ‘γώ στο να ασθενήσω, γιατί κάτι δεν έκανα καλά. Όμως, πέρα απ´ αυτά, επαναπροσδιόρισα τις σχέσεις μου, τις θέσεις μου με τον εαυτό μου και τους άλλους και κατάλαβα πως αληθινοί φίλοι είναι κάποιοι που ούτε καν σου έχει περάσει απ’ το μυαλό πως θα είναι και τούμπαλιν.

Στην πορεία γνώρισα σπουδαίους ανθρώπους και έγινα πολύ φίλη με τον Νεκτάριο, που τον αποκαλώ «γιατρό μου». Είναι σα να γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια, η χημεία -που λένε- είναι πολύ κοντινή και ταιριάζει απόλυτα και, πέρα από το γεγονός ότι είναι ένας σπουδαίος γιατρός και αγαπητός σε όλους τους ασθενείς, είναι ένας απίστευτος φίλος. Στη διάρκεια της περιπέτειάς μου, έφτιαχνα κάποια έργα, αλλά «τριγύρναγε» η ιδέα ενός περίεργου έργου. Δεν είχα, όπως και δεν έχω, καμία σχέση με τη θρησκεία. Η θρησκεία είναι κάτι που από μικρή φοβόμουν και μου φαινόταν λίγο μοιρολατρική έννοια.

Ωστόσο ένα έργο που μου καρφώθηκε τον τελευταίο καιρό, που όμως έχει σχέση με την προηγούμενη ενότητα και λειτουργεί σα συνέχεια, έχει σχέση με το μυστικό δείπνο. Ο μυστικός δείπνος, εμπεριέχει πολλαπλές έννοιες που με ενδιαφέρουν και βέβαια, θα είναι γατήσιος. Έννοιες όπως η προδοσία, η αγάπη, η τιμωρία, το ψωμί, το τώρα, το αύριο, το τίποτα… Όταν έβαλα μια γάτα σε ένα μικρό μυστικό δείπνο, σκέφτηκα πως η ιστορία θα μπορούσε να συνεχιστεί σε ένα μεγάλο στρωμένο τραπέζι με πιάτα άδεια και ψωμί, από κει, δηλαδή, που ξεκινάει η προσωπική εικαστική μου περιπέτεια και 12 καρέκλες-γάτες. Απ´ όταν ήμουν φοιτήτρια στην Καλών Τεχνών ακόμα, συνεργαζόμουν με την γκαλερί ΑΡΤΙΟ, κάνοντας 5 ατομικές εκθέσεις.
Για συναισθηματικούς λόγους, μου ήταν δύσκολο να βρω άλλη γκαλερί και γι αυτό δεν μπήκα στον κόπο να ψάξω. Τα παιδιά της Cheapart στα Εξάρχεια, με χαρά φιλοξένησαν το 2009 τη δουλειά μου.

Όταν νοικιάσαμε, λοιπόν, το σχολείο, σκεφτόμασταν πως είναι πολύ ωραίος χώρος για εκθέσεις και άλλα.

Και ξαναγυρνάω στο σκούπισμα του πάγκου της αυλής και τη σύσταση της ομάδας.
Πρότεινα στο σύντροφό μου Σταύρο (Μπονάτσο) που είναι ο πρώτος μου δάσκαλος, αυτός που από τη Βακαλό ακόμα όταν ήμουν φοιτήτρια, με μύησε στην τέχνη (μετά είχα την τύχη να είμαι μαθήτρια του Νίκου Κεσσανλή, που αγάπησα και που αγαπάω ακόμα κι ας έχει πεθάνει 10 χρόνια τώρα). Η δουλειά του Σταύρου με εμπνέει, είναι ένας εφευρέτης, ένας πρωτοπόρος καλλιτέχνης. Ανατρίχιασα προχθές, όταν σε μια παράσταση, είδα έναν παλιό μαθητή του να πέφτει στα πόδια του και σχεδόν να του φυλάει τα χέρια λέγοντας: «ρε μαλάκα Μπονάτσο, εσύ είσαι δάσκαλος…»

Εκτιμώ και θαυμάζω τη δουλειά του και με έχει επηρεάσει πάρα πολύ. Ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος είναι (πολύ) φίλος από τα παλιά. Γνωριζόμαστε πάνω από 20 χρόνια και ήταν μαθητής μας στη σχολή FOCUS και έπειτα μαθητής του Σταύρου στο σχέδιο. Τέλειωσε γλυπτική και είναι ένας πολύ καλός καλλιτέχνης και σπουδαίος άνθρωπος. Την Καλλίνα τη γνώρισα μια δεκαετία μετά, σα σύντροφό του. Έχει κάτι που μου ταιριάζει. Πάνω της, μέσα της και έξω της, στη δουλειά της.

Με τη συμμετοχή του γιατρού που δέχτηκε με χαρά να είναι μέλος, σκέφτηκα πως θα μπορούσαμε να οργανώναμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις-καταστάσεις.

Ο Νίκος Μπονάτσος, είναι άμεσα εμπλεκόμενος με το χώρο του σχολείου από την αρχή. Σκέφτηκα πως όλοι εμείς είμαστε φίλοι και πως θα μπορούσαμε να φτιάχναμε μια ομάδα να δείχνουμε δουλειές και άλλων φίλων και καλλιτεχνών που εκτιμάμε.

Πήρα τα ονόματα, έβαλα τα αρχικά μας και θεώρησα πως το καλύτερο όνομα είναι αυτό: ΚΛΑΝ´Σ! Καλλίνα, Λεωνίδας, Άντζι, Νεκτάριος, Νίκος και Σταύρος. Επειδή δε θα θέλαμε να ήμασταν ένα κλειστό σχήμα, προστέθηκε με ελληνικούς χαρακτήρες, η λέξη πλας. Η ομάδα ΚΛΑΝ´Σ πλας, έχει πολλά κοινά. Η Καλλίνα, μια ιδιαίτερη σχέση με το θάνατο, τις νεκροκεφαλές και την αναγέννηση. Ο Λεωνίδας φτιάχνει τα τελευταία χρόνια φιγούρες από όργανα του σώματος, αλλά και σκέτα γλυπτά από όργανα, επηρεασμένος από οικογενειακές ασθένειες, εγώ που προσπαθώ να βγάλω το καλλιτεχνικό-γατήσιο μου ένστικτο τέχνης μέσα από την εμπειρία μιας ασθενούς παραποίησης της υγείας μου (δε θέλω να τη λέω ασθένεια, έτσι κι αλλιώς, όλοι ασθενείς είμαστε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο..). Ο Νίκος, με μέσο τον υπολογιστή του και τον προγραμματισμό, ψάχνει την πιθανή κακοήθεια στην πολιτική, άρα και την κοινωνία. Ο Νεκτάριος, ως γιατρός ογκολόγος συμβιβάζει την επιστήμη με την τέχνη και ο Σταύρος που λέει τον εαυτό του ογκολόγο έτσι κι αλλιώς, γιατί ασχολείται με τον όγκο στα έργα του…

Ο πρώτος άνθρωπος, μετά από τον Σταύρο που έμαθε για τους ΚΛΑΝ´Σ, ήταν η φίλη, νεαρή γιατρός, Ματίνα.
Το όνομα ΚΛΑΝ´Σ, μετά το Catουρά, το λογότυπό μου στους Ερευνητές, μου ταιριάζει «γάντι».
Μπορεί να κοροϊδεύει λίγο την υπάρχουσα κατάσταση, είναι αντισυστημικό, όπως λίγο ή πολύ είμαστε και μείς και πέρα από αυτά, έχει μια σπουδαία ιστορία: Την ανακούφιση!

Η ομάδα ΚΛΑΝΣ πλας, σημαίνει ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ, ΟΥΦ, ΞΑΛΑΦΡΩΜΑ, παίρνει τον κακοήθη όγκο και προσπαθεί να τον μεταλλάξει σε καλοήθεια της τέχνης. Υπάρχουν άραγε ΚΑΚΟΗΘΕΙΣ ΟΓΚΟΙ, ΚΑΚΟΗΘΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΚΑΚΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ και την τέχνη? Όλα αυτά, θα τα διερευνήσει.

Και, Προσοχή: η ευτυχία παραμονεύει στα λημέρια της ανύπαρκτης αιωνιότητας.

Αυτή, είναι, που θα γράψει την ιστορία!

Άντζι Καρατζά