ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ «ΚΡΥΨΕ ΜΕ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ» / ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ / ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ

pic8

«…Η τέχνη υποφέρει…» λέει ο μικρός Αλέξανδρος που παρακολουθεί τα μαθήματα του Σαββάτου.
Μάλλον έχει δίκιο, αλλά εμείς, πιστεύουμε τα λόγια του Πικάσο «…η τέχνη είναι εργαλείο πολέμου και άμυνα ενάντια στον εχθρό…».
Γι αυτό τολμάμε να βάλουμε χρώμα στην Guernica, γι αυτό τολμάμε και βάζουμε χρώμα επάνω μας, χρώμα στην γκρίζα πραγματικότητα.
Γι αυτό, τολμάμε να μην κρυβόμαστε.

Θα ήταν χαρά μικρών, μεγάλων και ακόμα μεγαλύτερων δημιουργών, αν σας βλέπαμε στο κλείσιμο της έκθεσης «Κρύψε με αν μπορείς», το Σάββατο 8 Οκτωβρίου 18:00-22:00, πίνοντας ένα ποτό ή ένα αναψυκτικό.
Η έκθεση θα λειτουργεί, επίσης, την Παρασκευή 7 και την Κυριακή 8 του μήνα, από τις 18:00 ως τις 21:00

Φιλικά,
Η Άντζι, για την ομάδα ΚΛΑΝ´Σπλας.*

*ΚΛΑΝ´Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.
Πλας: Τα παιδιά: Άγγελος, Αίαντας, Αλέξανδρος, Αλέξης, Άλκης, Άρης, Αχιλλέας, Βασίλης, Γρηγόρης, Ελευθερία, Θοδωρής, Ισαβέλλα, Κωνσταντίνα, Κλεοπάτρα, Μάνος, Σοφία, Φώτης και Χρύσα.
Και τα μεγαλύτερα παιδιά: Στέφανος Βέης, Γιώργος Καταπόδης και αδελφός Κουφίωνας – κατά κόσμον Δημήτρης Χαλιάσος.

ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, Προποντίδος 51, Αθήνα, σταθμός μετρό Σεπόλια ή Αττική.
Επικοινωνία: angie_karatza@hotmail.com, catoura@otenet.gr, 2114109127 και 6977149706

Άποψη της έκθεσης «Κρύψε με αν μπορείς»

Οι φωτογραφίες που έβγαλα από την έκθεση, δεν είναι και οι καλύτερες, ας μην κρυβόμαστε… Έχετε την ευκαιρία να δείτε την έκθεση «Κρύψε με αν μπορείς» από κοντά και να θαυμάσετε τα έργα μικρών και μεγαλύτερων δημιουργών την Παρασκευή 7, το Σάββατο 8 και την Κυριακή 9 Οκτωβρίου. Δε θα κρύψουμε τη χαρά μας αν σας δούμε!
Η Άντζι, εκ μέρους της ομάδας ΚΛΑΝ’Σπλας’

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: ΚΡΥΨΕ ΜΕ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ / ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2016

manosprosklisi

Σας προσκαλούμε ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, στην έκθεση με τίτλο «ΚΡΥΨΕ ΜΕ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ» για να θαυμάσετε τα έργα που έφτιαξαν παιδιά δημοτικού, που δούλεψαν την προηγούμενη διδακτική χρονιά με την Άντζι Καρατζά.
Με βάση καλλιτέχνες και κινήματα από την ιστορία της τέχνης, αλλά και με βασικές αρχές σχεδίου, τα παιδιά έφτιαξαν τις δικές τους ιστορίες.
Με την αφορμή αυτή, θα παρουσιαστούν έργα των Στέφανου Βέη, Γιώργου Καταπόδη
και αδελφού Κουφίωνα – κατά κόσμον Δημήτρη Χαλιάσου, μεγάλων -ηλικιακά- και αγαπημένων μαθητών της από τη Σχολή Βακαλό, που τέλειωσαν τον τομέα της γραφιστικής και που δούλεψαν δύο Σάββατα με τα παιδιά.

Για να επιβεβαιώσουμε, για άλλη μια φορά, τον κανόνα που εμείς πιστεύουμε:

Οι ηλικίες, τα όνειρα και η εικαστική καλλιέργεια είναι πολύ κοντά!
Σαν το κρυφτό που παίζαμε μικροί και που κάποιοι εξακολουθούν να μας τον επιβάλλουν.
Φτου, ξελευτερία!

Φιλικά,
Η Άντζι, για την ομάδα
ΚΛΑΝ´Σπλας.*

*ΚΛΑΝ´Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.
Πλας: Τα παιδιά: Άγγελος, Αίαντας, Αλέξανδρος, Αλέξης, Άλκης, Άρης, Αχιλλέας, Βασίλης, Γρηγόρης, Ελευθερία, Θοδωρής, Ισαβέλλα, Κωνσταντίνα, Κλεοπάτρα, Μάνος, Σοφία, Φώτης και Χρύσα.
Και τα μεγαλύτερα παιδιά: Στέφανος Βέης, Γιώργος Καταπόδης και αδελφός Κουφίωνας – κατά κόσμον Δημήτρης Χαλιάσος.

ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, Προποντίδος 51, Αθήνα 10444, σταθμός μετρό Σεπόλια ή Αττική.

Τετάρτη 14, Πέμπτη 15, Παρασκευή 16, Σάββατο 17 και Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου, όπως και Παρασκευή 7, Σάββατο 8 και Κυριακή 9 Οκτωβρίου και ώρες 18:00 – 21:00.
Εγκαίνια, Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου, στις 18:00.

Επικοινωνία: angie_karatza@hotmail.com, catoura@otenet.gr, 2114109127 και 6977149706.

Κρύψε με αν μπορείς

Είδα τη μάσκα σου.
Άσπρη.
Παρόλα αυτά, σκοτεινή.
«Θα τη βάψω με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, για να γίνει χαρούμενη» είπα.
«
Για να σταματήσει να εκτοξεύει ανιαρά συνθήματα όρασης.
Με την αφή θα ακουμπήσω τις λέξεις για να νιώσουν την ευαισθησία της έκρηξης και η όσφρηση θα με οδηγήσει στα σίγουρα μονοπάτια της τέχνης που πονάει, αλλά που ξέρει να ξεπερνάει τις δυσκολίες της ακοής. Μόνο τότε, θα ακούσω τη σιωπή της.
Να γευτώ τη χαρά της δημιουργίας. Αυτό, μόνο, θέλω.
Και ναι. Δε θα με κρύψεις.
Γιατί απλά, δεν μπορεί μια μάσκα να αλλοιώσει τις αισθήσεις μου.
Θα χαίρομαι με το παιχνίδι της τέχνης και εκείνη με μένα.
Κρύψε με, αν μπορείς!..»

Η έκθεση «κρύψε με αν μπορείς» είναι αφιερωμένη στον μπαμπά Αλέξανδρο, που αγαπούσε τη ζωή, την τέχνη και πίστευε στα …πιτσιρίκια.
Το ίδιο κάνω κι εγώ. Και δεν μπορώ να το κρύψω.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΕΑΣ – ΜΑΡΙΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ / ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ / ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΙΟΥΝΙΟΥ

Η παρατεταμένη σιωπή, παρατάσσει σημάδια ανήλιου τοπίου σε ένα καλοκαίρι που είναι όλο μπροστά μας, ευτυχώς.
Η ατελείωτη ομιλία, μπορεί να κλείνει στόματα που δεν πρέπει, κατά τα άλλα, να κλείνουν.
Η διαρκής παύση, μάλλον σημαίνει θάνατο και μεις, από θέση, είμαστε με τη ζωή.
Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε (χωρίς πολλές φανφάρες και φωνές, ταπεινά και σιγανά) πως ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, θα δείξουν επιλεγμένα έργα από την πλούσια πορεία τους, οι καλλιτέχνες Βαγγέλης Δημητρέας και Μαρία Κοκκίνου.
Κάποτε, πρέπει να «θορυβηθούμε».
Κάποτε, οφείλουμε να είμαστε με το «ξυπνήστε πρότζεκτ», όσο θορυβώδη σιωπή κι αν κάνει αυτό…

Θα χαιρόμασταν να σας βλέπαμε ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ την Τετάρτη 15 Ιουνίου 19:30 – 23:30 στα εγκαίνια αυτής της έκθεσης.

Διάρκεια ως 15 Ιουλίου. Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο 18:00 – 21:00. Κυριακή και άλλες μέρες, μετά από συνεννόηση στα τηλέφωνα:
2114109127 & 6977149706

Φιλικά
Η Άντζι, εκ μέρους της ομάδας ΚΛΑΝ´Σπλας.*

*ΚΛΑΝ´Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.
Πλας: Βαγγέλης Δημητρέας και Μαρία Κοκκίνου.

(Πολύ) λίγα λόγια για τους καλλιτέχνες: Η εικαστική δημιουργία και το ήθος, ήταν και είναι στάση ζωής.

Παύση: μια αρχή

Έπρεπε να γίνει μια παύση. Την έφεραν οι περιστάσεις.
Μετά το κλείσιμο της έκθεσης του Σταύρου και των μαθητών του, μετά από μια
«λαμπερά» φωτεινή νύχτα γεμάτη χαρά, εξαιρετικά θερμή ατμόσφαιρα γεμάτη θετική ενέργεια, εγώ, το άλφα των ΚΛΑΝ´Σ, είχα την εμπειρία να χάσω τον μπαμπά μου στα χέρια μου.

Ο μπαμπάς Αλέξανδρος, ήταν μέλος των ΚΛΑΝ´Σπλας, αφού είχε εκθέσει ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ κάποια από τα έργα του, όπως και σχέδια μοντέλων απ´ όταν ήταν φοιτητής στην ΑΣΚΤ. Σχέδια του 1948-49.

Χαίρομαι που χάρηκε, λυπάμαι που η χαρά δεν μπόρεσε να διαρκέσει.

Ένιωσα σαν να μετανάστευε ξαφνικά και, επειδή ζούμε σε μια περίεργη στιγμή της ιστορίας, σε μια χώρα που προσπαθεί να αντέξει διάφορες κρίσεις και άγχη και που περνάει δύσκολα, σιγουρεύτηκα για κάτι που ήξερα από πριν: πως είμαστε όλοι μετανάστες…

Για τον μπαμπά, ήρθε η παύση. Εμείς, υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας να συνεχίσουμε.

Στο μπλόγκι μας, μπορείτε να δείτε φωτογραφίες του κλεισίματος της έκθεσης, των έργων των μαθητών και υποσχόματε πρώτα στους εαυτούς μας πως θα σας ενημερώσουμε για επόμενες εκθέσεις.

Έστω και αργά, ευχαριστούμε όλες και όλους που συμμετείχαν στη γιορτή και ζητάμε συγγνώμη για την παύση… Χωρίς την παύση, δεν θα υπήρχε αρχή.

Φιλικά
Η Άντζι, εκ μέρους της ομάδας ΚΛΑΝ´Σπλας.*

* ΚΛΑΝ´Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.

Πλας: Εύη Αθανασίου, Ιωάννα Αλεξοπούλου, Μίνα Αρχοντάκη, Μαρία Αστερίου, Άννα-Μαρία Βλασοπούλου, Δημήτρης Βουρδόγλου, Κυριάκος Γιαννάτος, Αλεξάνδρα Δαμιράλη, Βασιλική Δελή, Άλκηστις Διακάκη, Νίκη Δρετάκη, Νίκος Ευαγγελόπουλος, Μανώλης Ηλιάκης, Άρης και Λάκης Ιωνάς (the Callas), Άντζι Καρατζά, Γιάννης Κόκκαλης, Σπύρος Κοκκώνης, Αργύρης Κραβαρίτης, Δημήτρης Κριτσωτάκης, Παντελής Κορδώνης, Κώστας Λελούδας, Μαρίνα Λεοντή, Φιλιππίνα Λιβιτσάνου, Ελένη Μακροπούλου, Ντόρα Μανδηλάρη, Λενιώ Μαργαριτούλη, Χριστίνα Μπάρμπα, Σοφία Μπαχλαβά, Φανούρης Μωραΐτης, Βάνα Ντατσούλη, Σοφία Ξυδάκη, Άρτεμις Ορφανίδου, Ανθούσα-Ισαβέλλα Παπαγεωργίου, Κώστας Παπαδάκης, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Νατάσσα Πανοπούλου, Χλόη Παρέ-Αναστασιάδου, Βασίλης Σκουρμπούτης, Κατερίνα Σταμίδη, Βασίλης Σταμούλης, Τερέζα Παντσιέρι-Στεπανιάν, Άννα-Μαρία Παπίρη, Κατερίνα Σταμίδη, Μαίρη Ρουσιώτη, Νανά Στεπανιάν, Παντελής Τσάβαλος, Μιχάλης Τσαλίδης και Γιάννης Διαμαντόπουλος, Θοδωρής Φράγκος, Δημήτρης Χαλιάσος, Γιώργος Χατζησπύρου

και οι μικροί καλλιτέχνες:

Άγγελος, Αίαντας, Αλέξης, Άλκης, Άρης, Αχιλλέας, Γρηγόρης, Ελευθερία, Ισαβέλλα, Κλεοπάτρα, Κωνσταντίνα, Μάνος, Σοφία, Φώτης και Χρύσα.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ή εστίες αναζωπύρωσης

Με το πρώτο φως της μέρας, θα απελπίσω τις συνήθειες που είναι σκοτεινές.
Κι όταν το σκοτάδι πέσει για τα καλά, θα ανάψω εκείνο το φως που καίει τις αλήθειες του.
Γιατί, ξέρεις, οι φωτεινές περιπτώσεις είναι εκείνες που κρατάνε αναμμένη τη φαντασία.

…Φανταζόμαστε ένα φωτεινό κλείσιμο της έκθεσης «τα φώτα μου» του Σταύρου Μπονάτσου, που ταυτόχρονα θα είναι και άνοιγμα, γιατί πιστεύουμε πως σε όλα τα πράγματα, υπάρχουν εστίες αναζωπύρωσης…

Την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου, λοιπόν, μαζί με τα έργα του Σταύρου, θα εκτεθούν κι αυτά που έγιναν από μαθητές του. Έτσι, έργα μαθητών και δάσκαλου, θα μπερδευτούν ευχάριστα.

Θα ήταν χαρά να σας βλέπαμε ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, από τις 19:00 ως τις 23:00, να πιούμε παρέα ένα ποτό και να γιορτάσουμε μαζί τη χειμωνιάτικη νύχτα, που ευελπιστεί να γίνει φωτεινή και αντάξια της μέρας που λέγεται ζωή…

Φιλικά, η Άντζι για την ομάδα ΚΛΑΝ´Σπλας*’

Φωτεινά εγκαίνια

Τα εγκαίνια της έκθεσης «τα φώτα μου» στις 18 ήταν φωτεινά! Ευχαριστούμε όλους όσους ήρθαν και σας περιμένουμε μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου από Πέμπτη ως Σάββατο 18:00-21:00. Η έκθεση, είναι αφιερωμένη στους μαθητές του Σταύρου, γι αυτό, όποιος θέλει, μπορεί να πάρει ένα καλούπι και να φτιάξει το δικό του φωτεινό έργο που θα αναρτηθεί στις 15 Δεκεμβρίου, ώστε το κλείσιμο, να είναι ακόμα πιο φωτεινό!

70 συναρπαστικές ιδέες -που δίνουν λύση στη συνήθεια.

tafotamou

1. Η λάμπα είναι λεία. Μπορείς να τη χαϊδεύεις για ώρες.
2. Η λάμπα δίνει φως: Η λύση στο -όποιο- σκοτάδι σου.
3. Το φως ενορχηστρώνει καταστάσεις.
4. Το σκοτάδι σβήνει τη θύμιση. Η λάμπα, ανάβει τη σιωπή του.
5. Αναμνήσεις. Πρόσωπα. Μαθητές. Κάθε λάμπα, ένα αποτύπωμα.
6. Λαμπτήρας γίνομαι. Ενεργειακός.
7. Με την ενέργειά μου, θα γεμίσω το σκοτεινό δωμάτιο.
8. Η λάμπα παρασύρει στο σχήμα της. Γίνεται σφαίρα.
9. Η σφαίρα δεν έχει γωνίες. Νιώθω α-γωνίες.
10. Η αγωνία μετριάζει την όραση.
11. Η όραση, θα παρασύρει την οσμή.
12. Η οσμή, αφουγκράζεται την αφή.
13. Στην αφή της δημιουργίας μου, λιώνω κεριά. Παραφίνες που μυρίζουν.
14. Ένα καλούπι. Μια ζωή. Μια αγάπη.
15. Το ίδιο. Με ενδιαφέρει πάντα. Ίδιο που αλλάζει.
16. Αλλάζει σαν της μήτρας το σκοτάδι. Αυτό που «γεννάει» ιδέες.
17. Είχα μια ιδέα.
18. Η ιδέα μου ήταν δύσκολη. Παρόλο που μπορεί να μοιάζει εύκολη.
19. Έφτιαξα λάμπες. Φακούς. 70 το νούμερο.
20. Σήμερα κλείνω τα 70 χρόνια ζωής μου.
21. Μέσα σ´ αυτά, συνάντησα χιλιάδες ανθρώπους. Οι 5500 απ´ αυτούς, μαθητές.
22. Νιώθω πως δίδαξα σαν σε κρυφό σχολειό. Χωρίς φως.
23. Ίσως γι αυτό σκέφτηκα τη λάμπα.
24. Η λάμπα ενσαρκώνει την ιδέα.
25. Η ιδέα, είναι στρογγυλή.
26. Αλλά απ´ τον κύκλο, μπορεί να φύγουν γωνίες. Ο αχινός, πλάσμα του νερού, έχει αγκάθια.
27. Η τρέλλα της δημιουργίας θέλει αχινούς να μπαίνουν στα πόδια, να πονάς. Πρέπει;
28. Κι έπειτα να βγάζεις μία-μία τις ακίδες. Ξέρουν αυτοί. Ζουν σε άγριες συνθήκες.
29. Οι σκέψεις μου φωτίζουν το μυαλό που έχει γίνει αχινός, ανίκανος να παρασυρθεί απ´ το ρεύμα των νερών της εποχής του.
30. Μια λάμπα=ένα φως. Ένας φακός. Πας γυρεύοντας. Ανοίγεις δρόμους.
31. Μοιάζει μοναξιά. Αλλά το φως, βοηθάει τη μνήμη. Έχεις κι άλλους μαζί σου.
32. Στραβώνουν τα δάχτυλά μου. Θα ακουμπήσω στη λάμπα-φακό για να ζεσταθούν και να μαλακώσουν την ακμή της δημιουργικότητάς μου.
33. Η μήτρα. Η γέννα. Η δημιουργία.
34. Σε μια λάμπα όλα. Δε χωράνε.
35. Νικητής ή νικημένος, θα φωτίσω τις χάρες σου. Για να θυμηθώ τη χαρά.
36. Μια λάμπα στην άκρη του κρεβατιού. Θα τρίζει τις ηδονές.
37. Η ηδονή της τέχνης, ή μάλλον, της δημιουργίας. Θα παρασύρει τα λάθη μου στη σωστή περιπέτεια.
38. Η λάμπα θα γίνει το σήμερα, στου χθες την αγωνία.
39. Τα φώτα μου θα συνοδεύουν μαρτυρίες.
40. Μαρτυράς μου, το ξεθυμασμένο φεγγάρι. Ο θολός ήλιος. Η έντονη μαρτυρία.
41. Μαρτυρικά ενώνοντας ξεχασμένες υποθέσεις.
42. Υπόσχομαι στη λάμπα, να μη σβήσω ποτέ.
43. Πάντα στο φως μου θα υπάρχει το σύμπαν της τέχνης σου.
44. Η τέχνη που γεννάει τέρατα. Σαν τη φαντασία.
45. Η φαντασία, που καμιά φορά τρομάζει τη σιωπή.
46. Σιωπηλή επανεκτίμηση επαρκούς δημιουργικότητας.
47. Δημιουργώ: Εκτονώνω υποσχέσεις.
48. Υπόσχομαι: Αγαθής πρότασης, ελαφρότητα ζωής.
49. Είμαι ζωντανή! Ξαναμαζεύω τα κομμάτια μου.
50. Κομμάτι-κομμάτι, θα ενώσω τη λάμπα, για να δώσει φως.
51. Φώτα παντού. Θερμά.
52. Ψυχρά φώτα. Χωρίς το ψυχρό, το θερμό δεν έχει νόημα.
53. Νοείται αγκαλιά χωρίς το φως της παθιασμένης απορίας;
54. «Μην απορείς. Να ψάχνεις» είπα στον εαυτό μου.
55. «Όσο ψάχνω, τόσο δε βρίσκω» μου είπε εκείνος.
56. Εκείνος ο θόρυβος που έπλασε η όραση, υπάρχει;
57. Υπάρχουμε σε μικρά μόρια που διηγούνται το κενό.
58. Ένα κενό, θα αδειάσει τη μέρα μας.
59. Κι η μέρα θα φέρει το φωτεινό σκοτάδι.
60. Σε σκοτάδια ανάμεσα, θα βρω το φως που θα νιώσει την ηδονή της αγάπης.
61. Αγάπη θα επαναφέρει τη σιωπή.
62. Η κραυγή θα τρομάξει τη λήθη.
63. Θυμάμαι μου είπε: «…ήμουν μαστροχαλαστής μικρός, χρυσοχέρης μετά…»
64. «Ό,τι λάμπει, δεν είναι χρυσός» είπα τότε.
65. Ναι, αντί για τον χρυσό, θεοποίησα το πλαστικό.
66. Πλαστικό σαν υλικό, πλαστικό χρήμα, πλαστικές σακούλες, πλαστικές ιδέες, πλαστικά έργα, vacuum.
67. Απ´ το ’86 εξελίσσω το vacuum. Το κενό.
68. Για να φτιάχνω τα έργα μου. Τα καινούρια.
69. Καινούρια φώτα να απλώσω στο εργαστήριο.
70. 70 λάμπες. Φακοί. Φώτα. «Τα φώτα μου». Τι έδωσα; Τι πήρα;

Άντζι Καρατζά
4/11/2015