Το χρώμα, είναι πάντα χρώμα…

Ήταν 23 Ιουνίου και μια πολύ ζεστή (στην κυριολεξία…) βραδιά, όταν έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Κρεμμύδα. Η παρουσίαση έγινε στην αίθουσα του Μυστικού Δείπνου και ο κόσμος που ήρθε για τον Κώστα, ήταν πολύς. Το βιβλίο του Ερυθρόλευκη τρέλλα, κόκκινες τουλίπες στον Κολωνό, παρουσίασε ο Μάνος Στεφανίδης, ο Αντώνης Μαστραπάς και η Τζέλα Ασπρογέρακα.
Πέρασαν τρεις μήνες από τότε, αλλά το χρώμα, εξακολουθεί να είναι χρώμα, με πιο βασικό αυτό του κόκκινου. Ευχαριστούμε όλους που ήρθαν εκείνη την ιδιαίτερη βραδιά και σας περιμένουμε σε επόμενες …πτήσεις μας, που, όχι, δεν θα αργήσουν και δεν θα είναι χαμηλές!

Για τη βραδιά εκείνη: Θυμάμαι τον εαυτό μου σα μικρό παιδί, να ντρέπεται και να κοκκινίζει με το παραμικρό. Η ζέστη επίσης, με πείραζε και έκαιγε τα μάγουλα και τα αυτιά μου, κάνοντάς με να νιώθω άβολα, σε σημείο που σκεφτόμουν πόσο τυχερά είναι τα σκουρόχρωμα παιδάκια που δεν κοκκίνιζαν… Μετά είχα κι άλλο πρόβλημα με το κόκκινο χρώμα: Το φοβόμουν. Ακουγα τη βουή που έκανε ο αέρας όταν φύσαγε πολύ και έλεγα: «…Ο κόκκινος αέρας, μαμά, φοβάμαι…» Δεν ξέρω γιατί, αλλά το κόκκινο χρώμα, το είχα συνδυάσει με τη βία και την ένταση. Και με την ντροπή, βέβαια. Στο σπίτι ο μπαμπάς ήταν Ολυμπιακός, ενώ η μαμά ΑΕΚ. Προτίμησα την ομάδα της ΑΕΚ, ίσως λόγω χρώματος, ίσως λόγω ζώου με το οποίο συμβολίζεται. Μεγαλώνοντας, έμαθα να αγαπάω όλα τα χρώματα και να τα φοράω ανάκατα επάνω μου. Ακόμα αυτό κάνω… Το κόκκινο έγινε το αγαπημένο χρώμα στις πολιτικές αναζητήσεις μου και άρχισα να κοκκινίζω λιγότερο, χωρίς, όμως, να ντρέπομαι λιγότερο. Περνώντας μέσα από μια προσωπική ιστορία υγείας, κατά τη διάρκεια της οποίας έφυγε και το λίγο ροζ από το πρόσωπό μου, εκτίμησα το κόκκινο πιο πολύ. Μετά από τις απώλειες των γονιών μου, κατάλαβα πως, τελικά, το κίτρινο είναι το χρώμα που φοβάμαι.
Μένοντας με τον σύντροφό μου στον Κολωνό τα τελευταία 25 χρόνια με διαλείμματα στο πατρικό μου και έχοντας το Σχολείο σα βάση τα τελευταία τέσσερα χρόνια, χαίρομαι πολύ που θα ανοίξει την πόρτα, τις αίθουσες και την αυλή του, για την παρουσίαση του βιβλίου του γείτονα και φίλου Κώστα Κρεμμύδα.
Η παρουσίαση θα γίνει στην αίθουσα του Μυστικού Δείπνου.
Σας περιμένουμε με χαρά, ό,τι χρώμα κι αν είστε, όποιο χρώμα κι αν αγαπάτε.

Φιλικά
Η Άντζι για την ομάδα ΚΛΑΝ´Σπλας

Άντζι Καρατζά και μαθητές / Μυστικός Δείπνος / Τρίτα εγκαίνια / ΣτοΣχολείο / Σάββατο 6 Μαΐου 19:00-23:00

Είναι η απιστία που υποβιβάζει την ανοσία της υποστηρικτικής αγάπης
ή η πίστη που έχω στη νόσο που λέγεται «αγαπητή ζωή».
Όσο ζω μαθαίνω ή όσο ζω, θέλω να απαλλάσσομαι από άχρηστες πληροφορίες που προδίδουν τις έννοιες.
Η έννοια της διδασκαλίας σε καθαρή μορφή και περιεχόμενο,

δίνει ευεργετικά αποτελέσματα στην προσπάθεια της ευφυούς καταστροφής της σύμπαντικής (μου) ολότητας.
Χωρίς τις μαθήτριες και τους μαθητές, δεν θα ήμουν το ίδιο «φρέσκια» και δημιουργική.

Αυτά τα εγκαίνια τους ανήκουν.

ΣτοΣχολείο, θα δειχτούν έργα τους, με αφορμή τον Μυστικό Δείπνο.
Τους ευχαριστώ όλους, παρόλο που στην έκθεση δεν υπάρχει δυνατότητα να είναι όλοι.
Σας περιμένουμε.
Καλή αντάμωση!

Φιλικά,
Η Άντζι, για την ομάδα ΚΛΑΝ´Σπλας.*

*ΚΛΑΝ´Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.
Πλας: Αλέξανδρος Καρατζάς, Βαγγέλης Καρατζάς, Δημήτρης Καρατζάς, Παντελής Κορδώνης, Ντόρα Μανδηλάρη, Φανούρης Μωραΐτης

και οι συμμετέχοντες μαθήτριες και μαθητές, μικροί και μεγάλοι!

Σάββατο 6 Μαΐου, 19:00-23:00.
Για περισσότερες πληροφορίες, παρακαλώ επισκεφτείτε το μπλόγκι μας: www.stosxoleio.gr
ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, Προποντίδος 51, Αθήνα, σταθμός μετρό Σεπόλια ή Αττική.
Μέχρι τις 19 Μαΐου. Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο 18:00-22:00 ή άλλες μέρες και ώρες με ραντεβού.
Επικοινωνία: angie_karatza@hotmail.com, catoura@otenet.gr, 2114109127 και 6977149706 .
Facebook Άντζι Καρατζά και Facebook ΣτοΣχολείο.

Σούπα σου ‘πα!

Ε, ναι! Ο Μήτσος είχε πολύ κέφι…
Ήρθε από νωρίς το μεσημέρι, έκοψε τα καρότα, τα μυρωδικά και ένα σωρό κρεμμύδια με τη βοήθεια του Βαγγέλη, συγκινηθήκαμε μέχρι δακρύων και όσο η σούπα γινόταν σε τρεις μεγάλες κατσαρόλες, περιποιηθήκαμε την αυλή και ήπιαμε καφέ σε ένα περιβάλλον που μάλλον θυμίζει ζούγκλα και έργα του Ρουσσώ… Ανεβάσαμε τις κατσαρόλες στην αίθουσα του Μυστικού Δείπνου και ο Μήτσος σέρβιρε μέχρι αργά τη ζεστή καροτόσουπα. Μετά, τη σκυτάλη πήρε ο Βαγγέλης. Ο κόσμος εναλλασσόταν στις καρέκλες τρώγοντας τη σούπα του και νομίζω πως η πιο επιθυμητή ήταν αυτή του Ιούδα… Ευχαριστούμε όλες και όλους που ήρθαν ΣτοΣχολείο για τον Φανερό Δείπνο, ευχαριστούμε πολύ τον Δημήτρη Καρατζά για την εξαιρετική του σούπα και σας περιμένουμε στα δεύτερα εγκαίνια για τους άπιστους (?!) την Κυριακή του Θωμά από τις 19:00 ως τις 22:00.
Καλή αντάμωση!
Η Άντζι για την ομάδα ΚΛΑΝΣπλας.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: Άντζι Καρατζά / Μυστικός Δείπνος / ΣτοΣχολείο / ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΜΑΪΟΣ 2017

Η ομάδα ΚΛΑΝΣ’πλας, σας προσκαλεί στην ατομική-μπουμ έκθεση του μέλους της, Άντζι Καρατζά, η οποία οργανώνει στο χώρο του Σχολείου μία μεγάλη γλυπτική εγκατάσταση – Μυστικό Δείπνο.

Παράλληλα, θα παρουσιάσει επιλεκτικά έργα από παλιότερες περιόδους, έργα – σταθμούς που την οδήγησαν στην επιλογή του θέματος.

Εγκαίνια: Σάββατο του Λαζάρου 8 Απριλίου 19:00-23:00.

Τη Μεγάλη Πέμπτη 13 Απριλίου, θα πραγματοποιηθεί φανερός δείπνος στον ίδιο χώρο στις 20:00.

Την Κυριακή του Θωμά 23 Απριλίου 19:00-22:00, θα πραγματοποιηθούν δεύτερα εγκαίνια για τους άπιστους(!?) ενώ η έκθεση θα κλείσει το Σάββατο 6 Μαΐου με ένα κάλεσμα μαθητών που θα εκθέσουν έργα τους στην αυλή του Σχολείου.

Ως εκ τούτου, η έκθεση θα παραταθεί μέχρι την Παρασκευή 19 Μαΐου και θα κλείσει πανηγυρικά με πάρτυ γενεθλίων της καλλιτέχνιδας!

Στην έκθεση θα παρουσιαστούν, επίσης, έργα των ΚΛΑΝΣ’πλας (Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος), καθώς και των Βαγγέλη Καρατζά, Αλέξανδρου Καρατζά, Παντελή Κορδώνη, Ντόρας Μανδηλάρη και Φανούρη Μωραΐτη.

Η σούπα που θα προσφερθεί στον φανερό δείπνο, θα είναι φτιαγμένη από τον Δημήτρη Καρατζά.

Την έκθεση θα συνοδεύει έγχρωμος κατάλογος, μονόγλωσσος, σε πολυτελές κουτί πίτσας.

Μικρό τμήμα της έκθεσης με ασταρωμένες γάτες, θα εκτίθεται παράλληλα στο καφενείο Αστάρι, Μαραθώνος 28 και Γερμανικού, Μεταξουργείο.

Καλή αντάμωση!

Κρύψε με αν μπορείς

Είδα τη μάσκα σου.
Άσπρη.
Παρόλα αυτά, σκοτεινή.
«Θα τη βάψω με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, για να γίνει χαρούμενη» είπα.
«
Για να σταματήσει να εκτοξεύει ανιαρά συνθήματα όρασης.
Με την αφή θα ακουμπήσω τις λέξεις για να νιώσουν την ευαισθησία της έκρηξης και η όσφρηση θα με οδηγήσει στα σίγουρα μονοπάτια της τέχνης που πονάει, αλλά που ξέρει να ξεπερνάει τις δυσκολίες της ακοής. Μόνο τότε, θα ακούσω τη σιωπή της.
Να γευτώ τη χαρά της δημιουργίας. Αυτό, μόνο, θέλω.
Και ναι. Δε θα με κρύψεις.
Γιατί απλά, δεν μπορεί μια μάσκα να αλλοιώσει τις αισθήσεις μου.
Θα χαίρομαι με το παιχνίδι της τέχνης και εκείνη με μένα.
Κρύψε με, αν μπορείς!..»

Η έκθεση «κρύψε με αν μπορείς» είναι αφιερωμένη στον μπαμπά Αλέξανδρο, που αγαπούσε τη ζωή, την τέχνη και πίστευε στα …πιτσιρίκια.
Το ίδιο κάνω κι εγώ. Και δεν μπορώ να το κρύψω.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΕΑΣ – ΜΑΡΙΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ / ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ / ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΙΟΥΝΙΟΥ

Η παρατεταμένη σιωπή, παρατάσσει σημάδια ανήλιου τοπίου σε ένα καλοκαίρι που είναι όλο μπροστά μας, ευτυχώς.
Η ατελείωτη ομιλία, μπορεί να κλείνει στόματα που δεν πρέπει, κατά τα άλλα, να κλείνουν.
Η διαρκής παύση, μάλλον σημαίνει θάνατο και μεις, από θέση, είμαστε με τη ζωή.
Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε (χωρίς πολλές φανφάρες και φωνές, ταπεινά και σιγανά) πως ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, θα δείξουν επιλεγμένα έργα από την πλούσια πορεία τους, οι καλλιτέχνες Βαγγέλης Δημητρέας και Μαρία Κοκκίνου.
Κάποτε, πρέπει να «θορυβηθούμε».
Κάποτε, οφείλουμε να είμαστε με το «ξυπνήστε πρότζεκτ», όσο θορυβώδη σιωπή κι αν κάνει αυτό…

Θα χαιρόμασταν να σας βλέπαμε ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ την Τετάρτη 15 Ιουνίου 19:30 – 23:30 στα εγκαίνια αυτής της έκθεσης.

Διάρκεια ως 15 Ιουλίου. Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο 18:00 – 21:00. Κυριακή και άλλες μέρες, μετά από συνεννόηση στα τηλέφωνα:
2114109127 & 6977149706

Φιλικά
Η Άντζι, εκ μέρους της ομάδας ΚΛΑΝ´Σπλας.*

*ΚΛΑΝ´Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.
Πλας: Βαγγέλης Δημητρέας και Μαρία Κοκκίνου.

(Πολύ) λίγα λόγια για τους καλλιτέχνες: Η εικαστική δημιουργία και το ήθος, ήταν και είναι στάση ζωής.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ή εστίες αναζωπύρωσης

Με το πρώτο φως της μέρας, θα απελπίσω τις συνήθειες που είναι σκοτεινές.
Κι όταν το σκοτάδι πέσει για τα καλά, θα ανάψω εκείνο το φως που καίει τις αλήθειες του.
Γιατί, ξέρεις, οι φωτεινές περιπτώσεις είναι εκείνες που κρατάνε αναμμένη τη φαντασία.

…Φανταζόμαστε ένα φωτεινό κλείσιμο της έκθεσης «τα φώτα μου» του Σταύρου Μπονάτσου, που ταυτόχρονα θα είναι και άνοιγμα, γιατί πιστεύουμε πως σε όλα τα πράγματα, υπάρχουν εστίες αναζωπύρωσης…

Την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου, λοιπόν, μαζί με τα έργα του Σταύρου, θα εκτεθούν κι αυτά που έγιναν από μαθητές του. Έτσι, έργα μαθητών και δάσκαλου, θα μπερδευτούν ευχάριστα.

Θα ήταν χαρά να σας βλέπαμε ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, από τις 19:00 ως τις 23:00, να πιούμε παρέα ένα ποτό και να γιορτάσουμε μαζί τη χειμωνιάτικη νύχτα, που ευελπιστεί να γίνει φωτεινή και αντάξια της μέρας που λέγεται ζωή…

Φιλικά, η Άντζι για την ομάδα ΚΛΑΝ´Σπλας*’

Φωτεινά εγκαίνια

Τα εγκαίνια της έκθεσης «τα φώτα μου» στις 18 ήταν φωτεινά! Ευχαριστούμε όλους όσους ήρθαν και σας περιμένουμε μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου από Πέμπτη ως Σάββατο 18:00-21:00. Η έκθεση, είναι αφιερωμένη στους μαθητές του Σταύρου, γι αυτό, όποιος θέλει, μπορεί να πάρει ένα καλούπι και να φτιάξει το δικό του φωτεινό έργο που θα αναρτηθεί στις 15 Δεκεμβρίου, ώστε το κλείσιμο, να είναι ακόμα πιο φωτεινό!

70 συναρπαστικές ιδέες -που δίνουν λύση στη συνήθεια.

tafotamou

1. Η λάμπα είναι λεία. Μπορείς να τη χαϊδεύεις για ώρες.
2. Η λάμπα δίνει φως: Η λύση στο -όποιο- σκοτάδι σου.
3. Το φως ενορχηστρώνει καταστάσεις.
4. Το σκοτάδι σβήνει τη θύμιση. Η λάμπα, ανάβει τη σιωπή του.
5. Αναμνήσεις. Πρόσωπα. Μαθητές. Κάθε λάμπα, ένα αποτύπωμα.
6. Λαμπτήρας γίνομαι. Ενεργειακός.
7. Με την ενέργειά μου, θα γεμίσω το σκοτεινό δωμάτιο.
8. Η λάμπα παρασύρει στο σχήμα της. Γίνεται σφαίρα.
9. Η σφαίρα δεν έχει γωνίες. Νιώθω α-γωνίες.
10. Η αγωνία μετριάζει την όραση.
11. Η όραση, θα παρασύρει την οσμή.
12. Η οσμή, αφουγκράζεται την αφή.
13. Στην αφή της δημιουργίας μου, λιώνω κεριά. Παραφίνες που μυρίζουν.
14. Ένα καλούπι. Μια ζωή. Μια αγάπη.
15. Το ίδιο. Με ενδιαφέρει πάντα. Ίδιο που αλλάζει.
16. Αλλάζει σαν της μήτρας το σκοτάδι. Αυτό που «γεννάει» ιδέες.
17. Είχα μια ιδέα.
18. Η ιδέα μου ήταν δύσκολη. Παρόλο που μπορεί να μοιάζει εύκολη.
19. Έφτιαξα λάμπες. Φακούς. 70 το νούμερο.
20. Σήμερα κλείνω τα 70 χρόνια ζωής μου.
21. Μέσα σ´ αυτά, συνάντησα χιλιάδες ανθρώπους. Οι 5500 απ´ αυτούς, μαθητές.
22. Νιώθω πως δίδαξα σαν σε κρυφό σχολειό. Χωρίς φως.
23. Ίσως γι αυτό σκέφτηκα τη λάμπα.
24. Η λάμπα ενσαρκώνει την ιδέα.
25. Η ιδέα, είναι στρογγυλή.
26. Αλλά απ´ τον κύκλο, μπορεί να φύγουν γωνίες. Ο αχινός, πλάσμα του νερού, έχει αγκάθια.
27. Η τρέλλα της δημιουργίας θέλει αχινούς να μπαίνουν στα πόδια, να πονάς. Πρέπει;
28. Κι έπειτα να βγάζεις μία-μία τις ακίδες. Ξέρουν αυτοί. Ζουν σε άγριες συνθήκες.
29. Οι σκέψεις μου φωτίζουν το μυαλό που έχει γίνει αχινός, ανίκανος να παρασυρθεί απ´ το ρεύμα των νερών της εποχής του.
30. Μια λάμπα=ένα φως. Ένας φακός. Πας γυρεύοντας. Ανοίγεις δρόμους.
31. Μοιάζει μοναξιά. Αλλά το φως, βοηθάει τη μνήμη. Έχεις κι άλλους μαζί σου.
32. Στραβώνουν τα δάχτυλά μου. Θα ακουμπήσω στη λάμπα-φακό για να ζεσταθούν και να μαλακώσουν την ακμή της δημιουργικότητάς μου.
33. Η μήτρα. Η γέννα. Η δημιουργία.
34. Σε μια λάμπα όλα. Δε χωράνε.
35. Νικητής ή νικημένος, θα φωτίσω τις χάρες σου. Για να θυμηθώ τη χαρά.
36. Μια λάμπα στην άκρη του κρεβατιού. Θα τρίζει τις ηδονές.
37. Η ηδονή της τέχνης, ή μάλλον, της δημιουργίας. Θα παρασύρει τα λάθη μου στη σωστή περιπέτεια.
38. Η λάμπα θα γίνει το σήμερα, στου χθες την αγωνία.
39. Τα φώτα μου θα συνοδεύουν μαρτυρίες.
40. Μαρτυράς μου, το ξεθυμασμένο φεγγάρι. Ο θολός ήλιος. Η έντονη μαρτυρία.
41. Μαρτυρικά ενώνοντας ξεχασμένες υποθέσεις.
42. Υπόσχομαι στη λάμπα, να μη σβήσω ποτέ.
43. Πάντα στο φως μου θα υπάρχει το σύμπαν της τέχνης σου.
44. Η τέχνη που γεννάει τέρατα. Σαν τη φαντασία.
45. Η φαντασία, που καμιά φορά τρομάζει τη σιωπή.
46. Σιωπηλή επανεκτίμηση επαρκούς δημιουργικότητας.
47. Δημιουργώ: Εκτονώνω υποσχέσεις.
48. Υπόσχομαι: Αγαθής πρότασης, ελαφρότητα ζωής.
49. Είμαι ζωντανή! Ξαναμαζεύω τα κομμάτια μου.
50. Κομμάτι-κομμάτι, θα ενώσω τη λάμπα, για να δώσει φως.
51. Φώτα παντού. Θερμά.
52. Ψυχρά φώτα. Χωρίς το ψυχρό, το θερμό δεν έχει νόημα.
53. Νοείται αγκαλιά χωρίς το φως της παθιασμένης απορίας;
54. «Μην απορείς. Να ψάχνεις» είπα στον εαυτό μου.
55. «Όσο ψάχνω, τόσο δε βρίσκω» μου είπε εκείνος.
56. Εκείνος ο θόρυβος που έπλασε η όραση, υπάρχει;
57. Υπάρχουμε σε μικρά μόρια που διηγούνται το κενό.
58. Ένα κενό, θα αδειάσει τη μέρα μας.
59. Κι η μέρα θα φέρει το φωτεινό σκοτάδι.
60. Σε σκοτάδια ανάμεσα, θα βρω το φως που θα νιώσει την ηδονή της αγάπης.
61. Αγάπη θα επαναφέρει τη σιωπή.
62. Η κραυγή θα τρομάξει τη λήθη.
63. Θυμάμαι μου είπε: «…ήμουν μαστροχαλαστής μικρός, χρυσοχέρης μετά…»
64. «Ό,τι λάμπει, δεν είναι χρυσός» είπα τότε.
65. Ναι, αντί για τον χρυσό, θεοποίησα το πλαστικό.
66. Πλαστικό σαν υλικό, πλαστικό χρήμα, πλαστικές σακούλες, πλαστικές ιδέες, πλαστικά έργα, vacuum.
67. Απ´ το ’86 εξελίσσω το vacuum. Το κενό.
68. Για να φτιάχνω τα έργα μου. Τα καινούρια.
69. Καινούρια φώτα να απλώσω στο εργαστήριο.
70. 70 λάμπες. Φακοί. Φώτα. «Τα φώτα μου». Τι έδωσα; Τι πήρα;

Άντζι Καρατζά
4/11/2015

Πρόσκληση ή «το γενέθλιον»

Στο γενέθλιον, πάμε λίγο ανάποδα.
Ξεκινάμε από τα πίσω προς τα εμπρός.
Ή από τα παλιά προς τα καινούρια.
Ή από τον Σταύρο, μέσω του Κώστα, φτάνουμε στο μικρό Βαγγέλη.

Στις 18 Νοεμβρίου, ο Σταύρος Μπονάτσος κλείνει τα 70 και αφιερώνει την έκθεση των 70 έργων του στους 5500 περίπου μαθητές του.
Ένας από αυτούς, ο Κώστας Λελούδας, που κλείνει τα 27 του, επίσης στις 18 Νοεμβρίου, ήταν μαθητής του στο σχέδιο.
Ο Βαγγέλης Τριανταφύλλου-Ρουσιώτης που κλείνει τον πρώτο χρόνο της ζωής του, την ίδια επίσης ημερομηνία, είναι γιος της Μαίρης Ρουσιώτη, παλιάς-καλής του μαθήτριας στη Σχολή Βακαλό.
Και οι τρεις εορτάζοντες, θα συναντηθούν ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ.

Γιατί όλα συνδέονται: Η αρχή, η ζωή, η αλήθεια, οι γενιές, η φύση και η παρα-φύση. Οι άνθρωποι, οι ηλικίες, τα έργα και οι ημέρες. Τα συναισθήματα.

Η έκθεση του Σταύρου Μπονάτσου με τίτλο «Τα φώτα μου» θα διαρκέσει για ένα μήνα και θα είναι διαδραστική,
καθώς στις 18 Δεκεμβρίου, το έργο θα εμπλουτιστεί με έργα μαθητών που θα ήθελαν να δουλέψουν με βάση ένα καλούπι που θα δοθεί από το δάσκαλό τους.
Στα εγκαίνια, θα εκτίθεται το πρώτο έργο που έγινε με την αφορμή αυτή από τον γλύπτη Γιάννη Κόκκαλη, μαθητή του από τη σχολή φωτογραφίας Focus.

Επειδή πιστεύουμε πως η τέχνη είναι γιορτή, σας περιμένουμε από τις 19:00 μέχρι τις 23:00 για να γιορτάσουμε μαζί, ελπίζοντας πως θα είναι μια φωτεινή νύχτα, αντάξια της μέρας που λέγεται ζωή…

Χρόνια φωτεινά, λοιπόν!

Η Άντζι για την ομάδα ΚΛΑΝ´Σπλας*

*ΚΛΑΝ´Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.
Πλας: Γιάννης Κόκκαλης, Κώστας Λελούδας και Βαγγέλης Τριανταφύλλου-Ρουσιώτης.

ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, Προποντίδος 51, 10444 Κολωνός. Στάση μετρό Σεπόλια ή Αττική.
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2105129248, 6972604675 και 6977149706.
Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε το μπλόγκι μας stosxoleio.gr

Διάρκεια έκθεσης: 18 Νοεμβρίου-18 Δεκεμβρίου.
Ανοιχτά τις Πέμπτες, Παρασκευές, Σάββατα και Κυριακές 18:00 – 21:00