70 συναρπαστικές ιδέες -που δίνουν λύση στη συνήθεια.

tafotamou

1. Η λάμπα είναι λεία. Μπορείς να τη χαϊδεύεις για ώρες.
2. Η λάμπα δίνει φως: Η λύση στο -όποιο- σκοτάδι σου.
3. Το φως ενορχηστρώνει καταστάσεις.
4. Το σκοτάδι σβήνει τη θύμιση. Η λάμπα, ανάβει τη σιωπή του.
5. Αναμνήσεις. Πρόσωπα. Μαθητές. Κάθε λάμπα, ένα αποτύπωμα.
6. Λαμπτήρας γίνομαι. Ενεργειακός.
7. Με την ενέργειά μου, θα γεμίσω το σκοτεινό δωμάτιο.
8. Η λάμπα παρασύρει στο σχήμα της. Γίνεται σφαίρα.
9. Η σφαίρα δεν έχει γωνίες. Νιώθω α-γωνίες.
10. Η αγωνία μετριάζει την όραση.
11. Η όραση, θα παρασύρει την οσμή.
12. Η οσμή, αφουγκράζεται την αφή.
13. Στην αφή της δημιουργίας μου, λιώνω κεριά. Παραφίνες που μυρίζουν.
14. Ένα καλούπι. Μια ζωή. Μια αγάπη.
15. Το ίδιο. Με ενδιαφέρει πάντα. Ίδιο που αλλάζει.
16. Αλλάζει σαν της μήτρας το σκοτάδι. Αυτό που «γεννάει» ιδέες.
17. Είχα μια ιδέα.
18. Η ιδέα μου ήταν δύσκολη. Παρόλο που μπορεί να μοιάζει εύκολη.
19. Έφτιαξα λάμπες. Φακούς. 70 το νούμερο.
20. Σήμερα κλείνω τα 70 χρόνια ζωής μου.
21. Μέσα σ´ αυτά, συνάντησα χιλιάδες ανθρώπους. Οι 5500 απ´ αυτούς, μαθητές.
22. Νιώθω πως δίδαξα σαν σε κρυφό σχολειό. Χωρίς φως.
23. Ίσως γι αυτό σκέφτηκα τη λάμπα.
24. Η λάμπα ενσαρκώνει την ιδέα.
25. Η ιδέα, είναι στρογγυλή.
26. Αλλά απ´ τον κύκλο, μπορεί να φύγουν γωνίες. Ο αχινός, πλάσμα του νερού, έχει αγκάθια.
27. Η τρέλλα της δημιουργίας θέλει αχινούς να μπαίνουν στα πόδια, να πονάς. Πρέπει;
28. Κι έπειτα να βγάζεις μία-μία τις ακίδες. Ξέρουν αυτοί. Ζουν σε άγριες συνθήκες.
29. Οι σκέψεις μου φωτίζουν το μυαλό που έχει γίνει αχινός, ανίκανος να παρασυρθεί απ´ το ρεύμα των νερών της εποχής του.
30. Μια λάμπα=ένα φως. Ένας φακός. Πας γυρεύοντας. Ανοίγεις δρόμους.
31. Μοιάζει μοναξιά. Αλλά το φως, βοηθάει τη μνήμη. Έχεις κι άλλους μαζί σου.
32. Στραβώνουν τα δάχτυλά μου. Θα ακουμπήσω στη λάμπα-φακό για να ζεσταθούν και να μαλακώσουν την ακμή της δημιουργικότητάς μου.
33. Η μήτρα. Η γέννα. Η δημιουργία.
34. Σε μια λάμπα όλα. Δε χωράνε.
35. Νικητής ή νικημένος, θα φωτίσω τις χάρες σου. Για να θυμηθώ τη χαρά.
36. Μια λάμπα στην άκρη του κρεβατιού. Θα τρίζει τις ηδονές.
37. Η ηδονή της τέχνης, ή μάλλον, της δημιουργίας. Θα παρασύρει τα λάθη μου στη σωστή περιπέτεια.
38. Η λάμπα θα γίνει το σήμερα, στου χθες την αγωνία.
39. Τα φώτα μου θα συνοδεύουν μαρτυρίες.
40. Μαρτυράς μου, το ξεθυμασμένο φεγγάρι. Ο θολός ήλιος. Η έντονη μαρτυρία.
41. Μαρτυρικά ενώνοντας ξεχασμένες υποθέσεις.
42. Υπόσχομαι στη λάμπα, να μη σβήσω ποτέ.
43. Πάντα στο φως μου θα υπάρχει το σύμπαν της τέχνης σου.
44. Η τέχνη που γεννάει τέρατα. Σαν τη φαντασία.
45. Η φαντασία, που καμιά φορά τρομάζει τη σιωπή.
46. Σιωπηλή επανεκτίμηση επαρκούς δημιουργικότητας.
47. Δημιουργώ: Εκτονώνω υποσχέσεις.
48. Υπόσχομαι: Αγαθής πρότασης, ελαφρότητα ζωής.
49. Είμαι ζωντανή! Ξαναμαζεύω τα κομμάτια μου.
50. Κομμάτι-κομμάτι, θα ενώσω τη λάμπα, για να δώσει φως.
51. Φώτα παντού. Θερμά.
52. Ψυχρά φώτα. Χωρίς το ψυχρό, το θερμό δεν έχει νόημα.
53. Νοείται αγκαλιά χωρίς το φως της παθιασμένης απορίας;
54. «Μην απορείς. Να ψάχνεις» είπα στον εαυτό μου.
55. «Όσο ψάχνω, τόσο δε βρίσκω» μου είπε εκείνος.
56. Εκείνος ο θόρυβος που έπλασε η όραση, υπάρχει;
57. Υπάρχουμε σε μικρά μόρια που διηγούνται το κενό.
58. Ένα κενό, θα αδειάσει τη μέρα μας.
59. Κι η μέρα θα φέρει το φωτεινό σκοτάδι.
60. Σε σκοτάδια ανάμεσα, θα βρω το φως που θα νιώσει την ηδονή της αγάπης.
61. Αγάπη θα επαναφέρει τη σιωπή.
62. Η κραυγή θα τρομάξει τη λήθη.
63. Θυμάμαι μου είπε: «…ήμουν μαστροχαλαστής μικρός, χρυσοχέρης μετά…»
64. «Ό,τι λάμπει, δεν είναι χρυσός» είπα τότε.
65. Ναι, αντί για τον χρυσό, θεοποίησα το πλαστικό.
66. Πλαστικό σαν υλικό, πλαστικό χρήμα, πλαστικές σακούλες, πλαστικές ιδέες, πλαστικά έργα, vacuum.
67. Απ´ το ’86 εξελίσσω το vacuum. Το κενό.
68. Για να φτιάχνω τα έργα μου. Τα καινούρια.
69. Καινούρια φώτα να απλώσω στο εργαστήριο.
70. 70 λάμπες. Φακοί. Φώτα. «Τα φώτα μου». Τι έδωσα; Τι πήρα;

Άντζι Καρατζά
4/11/2015

Ένα όνειρο και μια νύχτα

sxoleioafisateliko

Ξύπνησα. Και άρχισα τους αφορισμούς. Επαναφέρω τις αληθινές-ψεύτικες αποδράσεις. Είμαι κάτι σαν τους γνωστούς-άγνωστους. Ο καιρός περνάει σαν του σπίρτου τη ζέστη. Μόνο για τόσο, φωτίζει τη νύχτα μου. Με σκέψεις.
Τα όνειρα ξανάρχονται αυτούσια και σε παράταξη. Παράταση πήρα. Παράταση θα (να) δώσω. Σήμερα αποφασίζω να είμαι ειλικρινής. Γιατί τα όνειρα έσβησαν το ψέμα. Από-θεώνομαι… Γιατί είναι ένα όνειρο. Και μια νύχτα.

Η μαμά
Η μαμά που μου έμαθε να βλέπω (κάνω) όνειρα, απουσιάζει. Αποφάσισε να φύγει και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι γι αυτό. Την αγαπάμε. Όχι μόνο για τα όνειρα. Αλλά και για τη νίκη του φόβου της νύχτας. Και του κόκκινου χρώματος. Τελικά, το κίτρινο φοβάμαι, μαμά. Ήταν μέρα. Κυριακή 15 Φεβρουαρίου. Συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Ο μπαμπάς
Ο μπαμπάς περνάει δύσκολα. 60 χρόνια μαζί σε όλα. 60 χρόνια αγάπης. Δεν ξέρω αν είχαν όνειρα. Ανεκπλήρωτα, έστω. Συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Τα παιδιά
Από τον Οκτώβριο, έκανα Στο Σχολείο, μαθήματα σε παιδιά. Τα παιδιά είναι όλα τα όνειρα μαζί. Μέρας και νύχτας. Γιατί η τέχνη, είναι όνειρο. Πρωινό και βραδινό.

Η ιστορία (της έκθεσης)
Σ’ αυτήν την έκθεση, θέλω να δείξω τα έργα των παιδιών. Σπουδαία. ΟΝΕΙΡΙΚΑ. Τέχνη και παιχνίδι και όνειρο. Η ιστορία. Της τέχνης. Μακάρι να μαθαίνεται από νεαρή ηλικία. Προσαρμόζω τις ηλικίες. Και αναρωτιέμαι: Πότε ήμουν παιδί και γιατί μεγάλωσα, παρόλο που εξακολουθώ να παίζω, άρα, να είμαι παιδί (;) Λες; Τα σχέδια του μπαμπά απ´όταν ήταν στη Σχολή Καλών Τεχνών. Σκοροφαγωμένα. Το σκισμένο χαρτί, απίστευτη κορνίζα. Ο μπαμπάς είναι στο άλλο άκρο των παιδιών. Αλλά όλα είναι κύκλος. Γωνίες δεν υπάρχουν. Άρα, δεν υπάρχουν και άκρα. Η αρχή και το τέλος και τούμπαλιν. Όλοι γίνονται παιδιά στο τέλος.

Υπάρχει και η μέση. Στην έκθεση αυτή, η Ντόρα είναι ενήλικας. Οδοντίατρος στο επάγγελμα, αλλά με πίστη στην τέχνη. Το χειμώνα, δουλέψαμε με τα παιδιά μια ενότητα δική της. Τους εγκέφαλους. Όλα είναι στον εγκέφαλό μας. Τα καλά, τα κακά και τα άσχημα. Η Ντόρα, έχει τον τρόπο να ισορροπεί την τέχνη της αναγέννησης με τη σύγχρονη ματιά. Λειτουργεί σα «μεγάλο παιδί», παίζοντας, παρατηρώντας, ανατρέποντας, προσθέτοντας τόσο χιούμορ, όσο ακριβώς χρειάζεται για να ισορροπεί. Μάλλον ανήκει στους …ευφυείς εγκεφάλους!

Ανάμεσα στα παιδικά έργα και ο Παντελής Κορδώνης, που εικονογραφεί την (δική του) πραγματικότητα, με παιδική ποιότητα και ποιητικότητα, άρα, με ειλικρίνεια: Συναισθηματικός εγκέφαλος.

Το όνειρο – η ιατρική
Η μαμά ήθελε να είναι οδοντίατρος. Ήταν το όνειρό της. Με μπαμπά οδοντίατρο, που της άρεσε να βοηθάει. Στην αυλή του σπιτιού, το ιατρείο του παππού.

Η μαμά, ήταν καλή μαθήτρια. Σε δύσκολα, όμως, χρόνια. Έδωσε και πέρασε 1η επιλαχούσα. Δεν τη δέχτηκαν, λόγω κοινωνικών φρονημάτων… Η μαμά, ήθελε να μας κάνει γιατρούς. Οδοντίατρους. Εμένα και τον αδελφό μου.

Την προδώσαμε και οι δύο για την τέχνη. Σκέφτομαι πως θα χαιρόταν με την Ντόρα. Μια οδοντίατρος που ζωγραφίζει! Μέχρι πρόσφατα, είχε τη φοιτητική της ταυτότητα στο πορτοφόλι της. Τώρα, είναι στο συρτάρι. Καιρός να βγει στο φως! Ξυπνάω. Σήμερα είναι (η) μέρα!

Γιατί είναι, ένα όνειρο και μια νύχτα!

Όλα γυρίζουν
Η μνήμη, η λήθη, η απώλεια, η ποίηση, το όνειρο, η ζωή, ο θάνατος και ξανά η ζωή. Πόσο κοντά και πόσο μακριά. Πόσο ελπιδοφόρο είναι το σχήμα της σφαίρας; Σ’ αυτήν τη γη ζούμε, σ’ αυτήν τη χώρα μεγαλώσαμε, σ’ αυτήν την πόλη παράγουμε τα έργα μας. Είμαστε κοντά και μακριά. Σαν τις ηλικίες. Κοινά στοιχεία ή όχι, τα παιδιά, μια ενήλικας και ένας ηλικιωμένος.

Όλα είναι κύκλος. Όλα γυρίζουν. Και, ….όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…

Μπορούμε να νικάμε τις γωνίες. Για να σβήσουμε τις αγωνίες. Γιατί ζούμε όνειρο, σύντροφοι. Ένα όνειρο και μια νύχτα. ΑΓΑΠΗ!

Η έκθεση αυτή, αφιερώνεται στη μνήμη της μαμάς Έλλης.
Την ευχαριστώ. Και για το όνειρο και για τη νύχτα.

Άντζι Καρατζά

Το σώμα ο κόσμος: Αυτοψία, ενδοσκόπηση, μύηση.

Το σώμα, το μηδέν, ο κόσμος. Κοιταγμένο από ψηλά ή αφ’ υψηλού μόνον μια κουκίδα έτοιμη να γίνει μηδέν. Αμελητέα στα σχέδια των ισχυρών και στις πράξεις των φανατικών που το καταγράφουν, το αξιοποιούν , το αναπτύσσουν, το μολύνουν, το διαμελίζουν, το εξαερώνουν. Στην ινδική Τάντρα το σώμα συνοψίζει το σύμπαν. Το σώμα των δερβίσηδων Σούφι μιλά με τον ουρανό.

Το σώμα ως αυτοψία. Κοιταγμένο από ένα κεφάλι που αποφασίζει την απεικόνιση χωρίς να μπορεί να περιλάβει τον εαυτό του. Από ένα πρόσωπο που το κοιτά αλλά δεν μπορεί να υπάρξει παρά σαν σώμα /πρόσωπο, σώμα/ προσωπείο. Βιασμός, επιδειξιασμός, ικεσία, απειλή, τελετή. Σώμα προϊόν βιασμού. Η Γοργώ/ Μέδουσα που σκοτώνει όταν την κοιτάξεις, αυτήν, το τέρας που ήταν – προ βιασμού- καλλονή. Η ξεδιάντροπη Βαυβώ που δείχνει στη Δήμητρα την κοιλιά της όπου αναδεύει το ιερό έμβρυο ο Ίακχος που θα καλέσει την Περσεφόνη ξανά από τον Άδη στη γη. Συμβολικές μορφές της αγωνίας και της ελπίδας μας.

Το σώμα ως ενδοσκόπηση. Το πάσχον , το τραυματισμένο σώμα που αφήνεται έρμαιο στο μάτι της κάμερας. Η κάμερα διεισδύει. Αδίστακτα. Ετάζει νεφρούς και καρδίας. Φωτίζει τα σκοτάδια του μέσα ανθρώπου, του μέσα σώματος με την ίδια αταραξία που ο λαβωμένος χειρούργος μπήγει το ατσάλι στην πληγή του εγχειρισμένου σώματος, του εγχειρισμένου κόσμου. Γιατί αυτό ακριβώς αποκαλύπτει η κάμερα της ενδοσκόπησης: Ότι τα ενδότερα του πάσχοντος σώματος είναι ταυτόχρονα ναός, σπήλαιο γέννησης και θανάτου, που μας ανοίγει πάλι στο σύμπαν. Ιερό που βεβηλώνουν οι εξουσίες και αγιάζουν οι μύστες.

Η άλλη διάσταση του καρκίνου ως έμπνευση για μια άλλη Ζωή

Aκολουθώντας το δρόμο των δακρύων στη σμίξη με την επάρατο κατορθώνει να αναδιφήσει κανείς όλη τη ζωή και τις σχέσεις της μέσα από μια αυτο-ψυχαναλυτική προσέγγιση και κριτική ματιά, αλλά ενίοτε αμφίσημη μετάφραση και αμφίθυμη ερμηνεία γεγονότων και στάσεων, επιλογών και αποκλεισμών που επαμφοτερίζουν στη διαυγή λάμψη της δημοκρατίας του πόνου και της ανεπιθύμητης δικτατορίας του επικείμενου θανάτου. Αδέκαστη ετυμηγορία  ο καρκίνος. Βασανισμός και αυτοκτονία ασυνείδητη μέσα από τις ανατροφοδοτούμενες θυμικές επιταγές του αφόρητου ψυχικού πόνου της απειλής της απώλειας . Συγχώρεσε με λες εαυτέ μου για ότι σε εξώθησα , αλλά το να συγχωρείς συνέχεια , δεν είναι δύναμη. Αδυναμία είναι και αυτοακυρωτικός ψυχαναγκασμός λανθάνουσας ιδεοληψίας. Γιατί πάλι θα έρθουν οι κακοήθεις γενεσιουργοί σου  με ορμή, κακό να κάνουν σε σένα , σε αύξοντα βαθμό στο νυν και στο αεί, όπως επιβάλλουν η γεωμετρική πρόοδος και ο νόμος της μηδενικής αντίστασης αν δεν τους αναγνωρίσεις πέρα από το σκαιώδες περίγραμμα τους. Η αποδοχή  της κακοήθειας ως μοίρα της κοινωνικά αποδεκτής μεταμφιεσμένης διάθεσης αυτοχειρίας σε όσους δεν υπάκουσαν στην ψυχή αντάρτη που ήθελε να αποτινάξει τα σκοτάδια που την σαρκοβορούσαν. Ένας διάλογος προσωπικός, που αφήνεται να αντηχεί εκκωφαντικά  καθώς ξεδιπλώνεται τραγικά αγριεμένα  στα μάτια όλων. Σκορπισμένα σχέδια   και ματαιώσεις ονείρων στο χώμα με  δάκρυα ποτισμένα,  επαίτες στης  λύτρωσης  τα χρώματα. Κολαστήριο η αγχόνη  του τέλους ενώ οι στιγμές οι χαμένες στο χρόνο που φεύγει καταπνίγονται από αδυσώπητες κραυγές επιβίωσης. Τα μάτια παγωμένα  να κοιτάζουν το  κενό διατηρώντας τον ομφάλιο λώρο με την κοίτη της προ- απειλής  ζωής , και  να θεριεύουν στο  σεργιάνι οι ελπίδες στα οχήματα της θέλησης. Η λύση δίνεται μέσα από το δρόμο της θέλησης που ξεπηδά ως η πιο κραταιά δύναμη που όλοι κρύβουν μέσα τους για να σταθούν νικητές στο αδιέξοδο. Η θέ-λυση είναι το «θέλω» που γίνεται «μπορώ» και το μπορώ που γίνεται «δύναμαι». Η υπερβατική δύναμη που μπορεί να ασκήσει η θέληση στη ζωή και να αποσπάσει την πολυπόθητη αναβολή ακόμα και από το πιο τελεσίδικο της ύπαρξης: τον θάνατο. Μια μαγική συνταγή που προσφέρει το όπλο στη μάχη μέσα από την καταγραφή της βιωματικής  εμπειρίας τόσων και τόσων ναυαγών της ζωής στo αφιλόξενο άνυδρο τοπίο της κακοήθειας με τις ωδίνες της αναξιοπρέπειας και ανημποριάς  που  η ανεξέλεγκτη εκτροπή των ιδίων κυττάρων μας εκκολάπτουν. Μια διαδρομή ορίων που υμνεί τη δύναμη της ψυχής μέσα από μια αληθινή οδύσσεια του Πνεύματος και του σώματος τόσων ανθρώπων ,μέσα από  μια βαθειά ενδοσκόπηση, που γίνεται με ταπεινοφροσύνη, συναισθηματισμό και απόλυτο ρεαλισμό, από ανθρώπους που πέρασαν την αναξιοπρέπεια της νόσου κακοήθους και μη και έφθα­σαν καθαροί στην υψηλή όχθη της Ζωής.  Διέλευση στις συμπληγάδες των πόνων που απαιτεί υπομονή και βήματα Χορού   ερωτικού  στους ήχους της ελπίδας. Στον παιάνα της θέλησης με  το γέμισμα της μνήμης και την  απόσταξη συναισθημάτων να ωθεί το δρασκέλισμα  για τη ζωοφόρο  ανάσταση. Το ταξίδι στον πόνο με την περιφορά των αισθήσεων και τα  προσκυνήματα  σε ναούς αναθεωρήσεων ονείρων,  μη και εξευμενίζοντας  κανείς τη μοίρα καταφέρει  να λουστεί πάλι  με  ευωδιά αρωμάτων ζωής. Όσο πιο αμετάκλητη η απειλή της απουσία της ζωής, τόσο πιο καταδικαστική η ανάγκη της παρουσία της. Τόσο πιο θηριώδης η κινητοποίηση των ενδότερων δυνάμεων στη συστράτευση της ζήσης και στην ανατροπή του τέλους. Έτσι κατακτάται η Ζωή ιχνηλατώντας τα σκοτάδια μας και πυρπολώντας τους δαυλούς που δίνουν ανασαιμιά στις στιγμές μας.

Λιγνοπόδαροι Περαστικοί

αυτός που σας κοιτάει
των κλαδιών γέννημα
στο πίσω μέρος του κεφαλιού
φυσάει καινούργιο δάκρυ
ζάχαρη στο πεζοδρόμιο
Ησυχία
η όραση γεμίζει το σακούλι της
περιουσία
Ακονίζω μυρωδιές κοντά στο τζάμι
παλιοΫποθέσεις
υπακοή στα φωνήεντα
η πείνα μας θα γκρεμίσει την πόλη
ρήματα έχω
καλά μονοκοτυλήδονα
ξεκαρδίζονται εδώ κοντά
τα σπουργίτια θα κάνουν τη δουλειά τους
οι φίλοι στα χρώματα
Παραφυλάω ευγενικέ μου Κύριε
γλυκόριζες και πεφταστέρια
Φονικά και πατερημά
Τρώει το φαΪ μου ο καθαρός. Βεγγαλικά ρήματα
Δεν έχω καμμιά ερώτηση
λασποχώραφα
Χρυσόχαρτα και καραμέλες
Κατράμι ευθείες
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
μια σφηκοφωλιά μέσα σ’ένα σπίτι
είναι σημάδι ειρήνης και γαλήνης
Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΑΣΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΛΛΟ
Γιατί καθώς περνούσε ο καιρός μάθαμε καλά
γιατί έγινα Όλα αυτά
Μ’ενδιαφέρουν οι απόψεις σας περί γλώσσας
Έξω έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει
Έ έ ένα θέλω να σας
θέλω να σας πώ ότι
υποπτεύομαι τα φωνήεντα ,το θάρρος
νεροφωνήεντα
γέμισε ο δρόμος
ζυμάρι στον ήλιο
για ένα χελιδονόψαρο
καλό μου φώς που μπαίνεις απ’το κουζινάκι τελειώσαν τα κόλπα
Αρχίζει ελεημοσύνη.

Τρίτη και 13

Και…συμπαθάτε μας σύντροφοι, επειδή όπως λέει κι ο λαός, με πορδές (φύσες στην ιατρική ορολογία) αυγά δε βάφονται και επειδή αγαπάμε το κενό και το κοινό που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στο γνωστό και το άγνωστο, όπως και το καινό που μπορεί να προκύψει, αρχίζουμε με την παρουσίαση των γνωστών-άγνωστων, Πέπης Ρηγοπούλου, Παντελή Κορδώνη, που αγαπάμε και θαυμάζουμε. Δύο άνθρωποι που εκτιμάμε πολύ για την ιδιαιτερότητα της δουλειάς-ποίησής τους.
Ξεκινάμε την Τρίτη και 13, αν όλα πάνε καλά…. προσπαθώντας και ελπίζοντας να ξορκίσουμε το κακό. Το σχολείο θα γίνει σχόλιο και ελπίζουμε η νέα χρονιά να δείξει ένα πιο ποιητικό πρόσωπο… Εγώ, θα έχω και μαύρες γάτες, πάντως…

Άντζι Καρατζά, για την ομάδα ΚΛΑΝ’Σπλας