Η άλλη διάσταση του καρκίνου ως έμπνευση για μια άλλη Ζωή

Aκολουθώντας το δρόμο των δακρύων στη σμίξη με την επάρατο κατορθώνει να αναδιφήσει κανείς όλη τη ζωή και τις σχέσεις της μέσα από μια αυτο-ψυχαναλυτική προσέγγιση και κριτική ματιά, αλλά ενίοτε αμφίσημη μετάφραση και αμφίθυμη ερμηνεία γεγονότων και στάσεων, επιλογών και αποκλεισμών που επαμφοτερίζουν στη διαυγή λάμψη της δημοκρατίας του πόνου και της ανεπιθύμητης δικτατορίας του επικείμενου θανάτου. Αδέκαστη ετυμηγορία  ο καρκίνος. Βασανισμός και αυτοκτονία ασυνείδητη μέσα από τις ανατροφοδοτούμενες θυμικές επιταγές του αφόρητου ψυχικού πόνου της απειλής της απώλειας . Συγχώρεσε με λες εαυτέ μου για ότι σε εξώθησα , αλλά το να συγχωρείς συνέχεια , δεν είναι δύναμη. Αδυναμία είναι και αυτοακυρωτικός ψυχαναγκασμός λανθάνουσας ιδεοληψίας. Γιατί πάλι θα έρθουν οι κακοήθεις γενεσιουργοί σου  με ορμή, κακό να κάνουν σε σένα , σε αύξοντα βαθμό στο νυν και στο αεί, όπως επιβάλλουν η γεωμετρική πρόοδος και ο νόμος της μηδενικής αντίστασης αν δεν τους αναγνωρίσεις πέρα από το σκαιώδες περίγραμμα τους. Η αποδοχή  της κακοήθειας ως μοίρα της κοινωνικά αποδεκτής μεταμφιεσμένης διάθεσης αυτοχειρίας σε όσους δεν υπάκουσαν στην ψυχή αντάρτη που ήθελε να αποτινάξει τα σκοτάδια που την σαρκοβορούσαν. Ένας διάλογος προσωπικός, που αφήνεται να αντηχεί εκκωφαντικά  καθώς ξεδιπλώνεται τραγικά αγριεμένα  στα μάτια όλων. Σκορπισμένα σχέδια   και ματαιώσεις ονείρων στο χώμα με  δάκρυα ποτισμένα,  επαίτες στης  λύτρωσης  τα χρώματα. Κολαστήριο η αγχόνη  του τέλους ενώ οι στιγμές οι χαμένες στο χρόνο που φεύγει καταπνίγονται από αδυσώπητες κραυγές επιβίωσης. Τα μάτια παγωμένα  να κοιτάζουν το  κενό διατηρώντας τον ομφάλιο λώρο με την κοίτη της προ- απειλής  ζωής , και  να θεριεύουν στο  σεργιάνι οι ελπίδες στα οχήματα της θέλησης. Η λύση δίνεται μέσα από το δρόμο της θέλησης που ξεπηδά ως η πιο κραταιά δύναμη που όλοι κρύβουν μέσα τους για να σταθούν νικητές στο αδιέξοδο. Η θέ-λυση είναι το «θέλω» που γίνεται «μπορώ» και το μπορώ που γίνεται «δύναμαι». Η υπερβατική δύναμη που μπορεί να ασκήσει η θέληση στη ζωή και να αποσπάσει την πολυπόθητη αναβολή ακόμα και από το πιο τελεσίδικο της ύπαρξης: τον θάνατο. Μια μαγική συνταγή που προσφέρει το όπλο στη μάχη μέσα από την καταγραφή της βιωματικής  εμπειρίας τόσων και τόσων ναυαγών της ζωής στo αφιλόξενο άνυδρο τοπίο της κακοήθειας με τις ωδίνες της αναξιοπρέπειας και ανημποριάς  που  η ανεξέλεγκτη εκτροπή των ιδίων κυττάρων μας εκκολάπτουν. Μια διαδρομή ορίων που υμνεί τη δύναμη της ψυχής μέσα από μια αληθινή οδύσσεια του Πνεύματος και του σώματος τόσων ανθρώπων ,μέσα από  μια βαθειά ενδοσκόπηση, που γίνεται με ταπεινοφροσύνη, συναισθηματισμό και απόλυτο ρεαλισμό, από ανθρώπους που πέρασαν την αναξιοπρέπεια της νόσου κακοήθους και μη και έφθα­σαν καθαροί στην υψηλή όχθη της Ζωής.  Διέλευση στις συμπληγάδες των πόνων που απαιτεί υπομονή και βήματα Χορού   ερωτικού  στους ήχους της ελπίδας. Στον παιάνα της θέλησης με  το γέμισμα της μνήμης και την  απόσταξη συναισθημάτων να ωθεί το δρασκέλισμα  για τη ζωοφόρο  ανάσταση. Το ταξίδι στον πόνο με την περιφορά των αισθήσεων και τα  προσκυνήματα  σε ναούς αναθεωρήσεων ονείρων,  μη και εξευμενίζοντας  κανείς τη μοίρα καταφέρει  να λουστεί πάλι  με  ευωδιά αρωμάτων ζωής. Όσο πιο αμετάκλητη η απειλή της απουσία της ζωής, τόσο πιο καταδικαστική η ανάγκη της παρουσία της. Τόσο πιο θηριώδης η κινητοποίηση των ενδότερων δυνάμεων στη συστράτευση της ζήσης και στην ανατροπή του τέλους. Έτσι κατακτάται η Ζωή ιχνηλατώντας τα σκοτάδια μας και πυρπολώντας τους δαυλούς που δίνουν ανασαιμιά στις στιγμές μας.