Κρύψε με αν μπορείς

Είδα τη μάσκα σου.
Άσπρη.
Παρόλα αυτά, σκοτεινή.
«Θα τη βάψω με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, για να γίνει χαρούμενη» είπα.
«
Για να σταματήσει να εκτοξεύει ανιαρά συνθήματα όρασης.
Με την αφή θα ακουμπήσω τις λέξεις για να νιώσουν την ευαισθησία της έκρηξης και η όσφρηση θα με οδηγήσει στα σίγουρα μονοπάτια της τέχνης που πονάει, αλλά που ξέρει να ξεπερνάει τις δυσκολίες της ακοής. Μόνο τότε, θα ακούσω τη σιωπή της.
Να γευτώ τη χαρά της δημιουργίας. Αυτό, μόνο, θέλω.
Και ναι. Δε θα με κρύψεις.
Γιατί απλά, δεν μπορεί μια μάσκα να αλλοιώσει τις αισθήσεις μου.
Θα χαίρομαι με το παιχνίδι της τέχνης και εκείνη με μένα.
Κρύψε με, αν μπορείς!..»

Η έκθεση «κρύψε με αν μπορείς» είναι αφιερωμένη στον μπαμπά Αλέξανδρο, που αγαπούσε τη ζωή, την τέχνη και πίστευε στα …πιτσιρίκια.
Το ίδιο κάνω κι εγώ. Και δεν μπορώ να το κρύψω.