Παύση: μια αρχή

Έπρεπε να γίνει μια παύση. Την έφεραν οι περιστάσεις.
Μετά το κλείσιμο της έκθεσης του Σταύρου και των μαθητών του, μετά από μια
«λαμπερά» φωτεινή νύχτα γεμάτη χαρά, εξαιρετικά θερμή ατμόσφαιρα γεμάτη θετική ενέργεια, εγώ, το άλφα των ΚΛΑΝ´Σ, είχα την εμπειρία να χάσω τον μπαμπά μου στα χέρια μου.

Ο μπαμπάς Αλέξανδρος, ήταν μέλος των ΚΛΑΝ´Σπλας, αφού είχε εκθέσει ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ κάποια από τα έργα του, όπως και σχέδια μοντέλων απ´ όταν ήταν φοιτητής στην ΑΣΚΤ. Σχέδια του 1948-49.

Χαίρομαι που χάρηκε, λυπάμαι που η χαρά δεν μπόρεσε να διαρκέσει.

Ένιωσα σαν να μετανάστευε ξαφνικά και, επειδή ζούμε σε μια περίεργη στιγμή της ιστορίας, σε μια χώρα που προσπαθεί να αντέξει διάφορες κρίσεις και άγχη και που περνάει δύσκολα, σιγουρεύτηκα για κάτι που ήξερα από πριν: πως είμαστε όλοι μετανάστες…

Για τον μπαμπά, ήρθε η παύση. Εμείς, υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας να συνεχίσουμε.

Στο μπλόγκι μας, μπορείτε να δείτε φωτογραφίες του κλεισίματος της έκθεσης, των έργων των μαθητών και υποσχόματε πρώτα στους εαυτούς μας πως θα σας ενημερώσουμε για επόμενες εκθέσεις.

Έστω και αργά, ευχαριστούμε όλες και όλους που συμμετείχαν στη γιορτή και ζητάμε συγγνώμη για την παύση… Χωρίς την παύση, δεν θα υπήρχε αρχή.

Φιλικά
Η Άντζι, εκ μέρους της ομάδας ΚΛΑΝ´Σπλας.*

* ΚΛΑΝ´Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.

Πλας: Εύη Αθανασίου, Ιωάννα Αλεξοπούλου, Μίνα Αρχοντάκη, Μαρία Αστερίου, Άννα-Μαρία Βλασοπούλου, Δημήτρης Βουρδόγλου, Κυριάκος Γιαννάτος, Αλεξάνδρα Δαμιράλη, Βασιλική Δελή, Άλκηστις Διακάκη, Νίκη Δρετάκη, Νίκος Ευαγγελόπουλος, Μανώλης Ηλιάκης, Άρης και Λάκης Ιωνάς (the Callas), Άντζι Καρατζά, Γιάννης Κόκκαλης, Σπύρος Κοκκώνης, Αργύρης Κραβαρίτης, Δημήτρης Κριτσωτάκης, Παντελής Κορδώνης, Κώστας Λελούδας, Μαρίνα Λεοντή, Φιλιππίνα Λιβιτσάνου, Ελένη Μακροπούλου, Ντόρα Μανδηλάρη, Λενιώ Μαργαριτούλη, Χριστίνα Μπάρμπα, Σοφία Μπαχλαβά, Φανούρης Μωραΐτης, Βάνα Ντατσούλη, Σοφία Ξυδάκη, Άρτεμις Ορφανίδου, Ανθούσα-Ισαβέλλα Παπαγεωργίου, Κώστας Παπαδάκης, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Νατάσσα Πανοπούλου, Χλόη Παρέ-Αναστασιάδου, Βασίλης Σκουρμπούτης, Κατερίνα Σταμίδη, Βασίλης Σταμούλης, Τερέζα Παντσιέρι-Στεπανιάν, Άννα-Μαρία Παπίρη, Κατερίνα Σταμίδη, Μαίρη Ρουσιώτη, Νανά Στεπανιάν, Παντελής Τσάβαλος, Μιχάλης Τσαλίδης και Γιάννης Διαμαντόπουλος, Θοδωρής Φράγκος, Δημήτρης Χαλιάσος, Γιώργος Χατζησπύρου

και οι μικροί καλλιτέχνες:

Άγγελος, Αίαντας, Αλέξης, Άλκης, Άρης, Αχιλλέας, Γρηγόρης, Ελευθερία, Ισαβέλλα, Κλεοπάτρα, Κωνσταντίνα, Μάνος, Σοφία, Φώτης και Χρύσα.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ή εστίες αναζωπύρωσης

Με το πρώτο φως της μέρας, θα απελπίσω τις συνήθειες που είναι σκοτεινές.
Κι όταν το σκοτάδι πέσει για τα καλά, θα ανάψω εκείνο το φως που καίει τις αλήθειες του.
Γιατί, ξέρεις, οι φωτεινές περιπτώσεις είναι εκείνες που κρατάνε αναμμένη τη φαντασία.

…Φανταζόμαστε ένα φωτεινό κλείσιμο της έκθεσης «τα φώτα μου» του Σταύρου Μπονάτσου, που ταυτόχρονα θα είναι και άνοιγμα, γιατί πιστεύουμε πως σε όλα τα πράγματα, υπάρχουν εστίες αναζωπύρωσης…

Την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου, λοιπόν, μαζί με τα έργα του Σταύρου, θα εκτεθούν κι αυτά που έγιναν από μαθητές του. Έτσι, έργα μαθητών και δάσκαλου, θα μπερδευτούν ευχάριστα.

Θα ήταν χαρά να σας βλέπαμε ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, από τις 19:00 ως τις 23:00, να πιούμε παρέα ένα ποτό και να γιορτάσουμε μαζί τη χειμωνιάτικη νύχτα, που ευελπιστεί να γίνει φωτεινή και αντάξια της μέρας που λέγεται ζωή…

Φιλικά, η Άντζι για την ομάδα ΚΛΑΝ´Σπλας*’

Φωτεινά εγκαίνια

Τα εγκαίνια της έκθεσης «τα φώτα μου» στις 18 ήταν φωτεινά! Ευχαριστούμε όλους όσους ήρθαν και σας περιμένουμε μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου από Πέμπτη ως Σάββατο 18:00-21:00. Η έκθεση, είναι αφιερωμένη στους μαθητές του Σταύρου, γι αυτό, όποιος θέλει, μπορεί να πάρει ένα καλούπι και να φτιάξει το δικό του φωτεινό έργο που θα αναρτηθεί στις 15 Δεκεμβρίου, ώστε το κλείσιμο, να είναι ακόμα πιο φωτεινό!

70 συναρπαστικές ιδέες -που δίνουν λύση στη συνήθεια.

tafotamou

1. Η λάμπα είναι λεία. Μπορείς να τη χαϊδεύεις για ώρες.
2. Η λάμπα δίνει φως: Η λύση στο -όποιο- σκοτάδι σου.
3. Το φως ενορχηστρώνει καταστάσεις.
4. Το σκοτάδι σβήνει τη θύμιση. Η λάμπα, ανάβει τη σιωπή του.
5. Αναμνήσεις. Πρόσωπα. Μαθητές. Κάθε λάμπα, ένα αποτύπωμα.
6. Λαμπτήρας γίνομαι. Ενεργειακός.
7. Με την ενέργειά μου, θα γεμίσω το σκοτεινό δωμάτιο.
8. Η λάμπα παρασύρει στο σχήμα της. Γίνεται σφαίρα.
9. Η σφαίρα δεν έχει γωνίες. Νιώθω α-γωνίες.
10. Η αγωνία μετριάζει την όραση.
11. Η όραση, θα παρασύρει την οσμή.
12. Η οσμή, αφουγκράζεται την αφή.
13. Στην αφή της δημιουργίας μου, λιώνω κεριά. Παραφίνες που μυρίζουν.
14. Ένα καλούπι. Μια ζωή. Μια αγάπη.
15. Το ίδιο. Με ενδιαφέρει πάντα. Ίδιο που αλλάζει.
16. Αλλάζει σαν της μήτρας το σκοτάδι. Αυτό που «γεννάει» ιδέες.
17. Είχα μια ιδέα.
18. Η ιδέα μου ήταν δύσκολη. Παρόλο που μπορεί να μοιάζει εύκολη.
19. Έφτιαξα λάμπες. Φακούς. 70 το νούμερο.
20. Σήμερα κλείνω τα 70 χρόνια ζωής μου.
21. Μέσα σ´ αυτά, συνάντησα χιλιάδες ανθρώπους. Οι 5500 απ´ αυτούς, μαθητές.
22. Νιώθω πως δίδαξα σαν σε κρυφό σχολειό. Χωρίς φως.
23. Ίσως γι αυτό σκέφτηκα τη λάμπα.
24. Η λάμπα ενσαρκώνει την ιδέα.
25. Η ιδέα, είναι στρογγυλή.
26. Αλλά απ´ τον κύκλο, μπορεί να φύγουν γωνίες. Ο αχινός, πλάσμα του νερού, έχει αγκάθια.
27. Η τρέλλα της δημιουργίας θέλει αχινούς να μπαίνουν στα πόδια, να πονάς. Πρέπει;
28. Κι έπειτα να βγάζεις μία-μία τις ακίδες. Ξέρουν αυτοί. Ζουν σε άγριες συνθήκες.
29. Οι σκέψεις μου φωτίζουν το μυαλό που έχει γίνει αχινός, ανίκανος να παρασυρθεί απ´ το ρεύμα των νερών της εποχής του.
30. Μια λάμπα=ένα φως. Ένας φακός. Πας γυρεύοντας. Ανοίγεις δρόμους.
31. Μοιάζει μοναξιά. Αλλά το φως, βοηθάει τη μνήμη. Έχεις κι άλλους μαζί σου.
32. Στραβώνουν τα δάχτυλά μου. Θα ακουμπήσω στη λάμπα-φακό για να ζεσταθούν και να μαλακώσουν την ακμή της δημιουργικότητάς μου.
33. Η μήτρα. Η γέννα. Η δημιουργία.
34. Σε μια λάμπα όλα. Δε χωράνε.
35. Νικητής ή νικημένος, θα φωτίσω τις χάρες σου. Για να θυμηθώ τη χαρά.
36. Μια λάμπα στην άκρη του κρεβατιού. Θα τρίζει τις ηδονές.
37. Η ηδονή της τέχνης, ή μάλλον, της δημιουργίας. Θα παρασύρει τα λάθη μου στη σωστή περιπέτεια.
38. Η λάμπα θα γίνει το σήμερα, στου χθες την αγωνία.
39. Τα φώτα μου θα συνοδεύουν μαρτυρίες.
40. Μαρτυράς μου, το ξεθυμασμένο φεγγάρι. Ο θολός ήλιος. Η έντονη μαρτυρία.
41. Μαρτυρικά ενώνοντας ξεχασμένες υποθέσεις.
42. Υπόσχομαι στη λάμπα, να μη σβήσω ποτέ.
43. Πάντα στο φως μου θα υπάρχει το σύμπαν της τέχνης σου.
44. Η τέχνη που γεννάει τέρατα. Σαν τη φαντασία.
45. Η φαντασία, που καμιά φορά τρομάζει τη σιωπή.
46. Σιωπηλή επανεκτίμηση επαρκούς δημιουργικότητας.
47. Δημιουργώ: Εκτονώνω υποσχέσεις.
48. Υπόσχομαι: Αγαθής πρότασης, ελαφρότητα ζωής.
49. Είμαι ζωντανή! Ξαναμαζεύω τα κομμάτια μου.
50. Κομμάτι-κομμάτι, θα ενώσω τη λάμπα, για να δώσει φως.
51. Φώτα παντού. Θερμά.
52. Ψυχρά φώτα. Χωρίς το ψυχρό, το θερμό δεν έχει νόημα.
53. Νοείται αγκαλιά χωρίς το φως της παθιασμένης απορίας;
54. «Μην απορείς. Να ψάχνεις» είπα στον εαυτό μου.
55. «Όσο ψάχνω, τόσο δε βρίσκω» μου είπε εκείνος.
56. Εκείνος ο θόρυβος που έπλασε η όραση, υπάρχει;
57. Υπάρχουμε σε μικρά μόρια που διηγούνται το κενό.
58. Ένα κενό, θα αδειάσει τη μέρα μας.
59. Κι η μέρα θα φέρει το φωτεινό σκοτάδι.
60. Σε σκοτάδια ανάμεσα, θα βρω το φως που θα νιώσει την ηδονή της αγάπης.
61. Αγάπη θα επαναφέρει τη σιωπή.
62. Η κραυγή θα τρομάξει τη λήθη.
63. Θυμάμαι μου είπε: «…ήμουν μαστροχαλαστής μικρός, χρυσοχέρης μετά…»
64. «Ό,τι λάμπει, δεν είναι χρυσός» είπα τότε.
65. Ναι, αντί για τον χρυσό, θεοποίησα το πλαστικό.
66. Πλαστικό σαν υλικό, πλαστικό χρήμα, πλαστικές σακούλες, πλαστικές ιδέες, πλαστικά έργα, vacuum.
67. Απ´ το ’86 εξελίσσω το vacuum. Το κενό.
68. Για να φτιάχνω τα έργα μου. Τα καινούρια.
69. Καινούρια φώτα να απλώσω στο εργαστήριο.
70. 70 λάμπες. Φακοί. Φώτα. «Τα φώτα μου». Τι έδωσα; Τι πήρα;

Άντζι Καρατζά
4/11/2015

Πρόσκληση ή «το γενέθλιον»

Στο γενέθλιον, πάμε λίγο ανάποδα.
Ξεκινάμε από τα πίσω προς τα εμπρός.
Ή από τα παλιά προς τα καινούρια.
Ή από τον Σταύρο, μέσω του Κώστα, φτάνουμε στο μικρό Βαγγέλη.

Στις 18 Νοεμβρίου, ο Σταύρος Μπονάτσος κλείνει τα 70 και αφιερώνει την έκθεση των 70 έργων του στους 5500 περίπου μαθητές του.
Ένας από αυτούς, ο Κώστας Λελούδας, που κλείνει τα 27 του, επίσης στις 18 Νοεμβρίου, ήταν μαθητής του στο σχέδιο.
Ο Βαγγέλης Τριανταφύλλου-Ρουσιώτης που κλείνει τον πρώτο χρόνο της ζωής του, την ίδια επίσης ημερομηνία, είναι γιος της Μαίρης Ρουσιώτη, παλιάς-καλής του μαθήτριας στη Σχολή Βακαλό.
Και οι τρεις εορτάζοντες, θα συναντηθούν ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ.

Γιατί όλα συνδέονται: Η αρχή, η ζωή, η αλήθεια, οι γενιές, η φύση και η παρα-φύση. Οι άνθρωποι, οι ηλικίες, τα έργα και οι ημέρες. Τα συναισθήματα.

Η έκθεση του Σταύρου Μπονάτσου με τίτλο «Τα φώτα μου» θα διαρκέσει για ένα μήνα και θα είναι διαδραστική,
καθώς στις 18 Δεκεμβρίου, το έργο θα εμπλουτιστεί με έργα μαθητών που θα ήθελαν να δουλέψουν με βάση ένα καλούπι που θα δοθεί από το δάσκαλό τους.
Στα εγκαίνια, θα εκτίθεται το πρώτο έργο που έγινε με την αφορμή αυτή από τον γλύπτη Γιάννη Κόκκαλη, μαθητή του από τη σχολή φωτογραφίας Focus.

Επειδή πιστεύουμε πως η τέχνη είναι γιορτή, σας περιμένουμε από τις 19:00 μέχρι τις 23:00 για να γιορτάσουμε μαζί, ελπίζοντας πως θα είναι μια φωτεινή νύχτα, αντάξια της μέρας που λέγεται ζωή…

Χρόνια φωτεινά, λοιπόν!

Η Άντζι για την ομάδα ΚΛΑΝ´Σπλας*

*ΚΛΑΝ´Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.
Πλας: Γιάννης Κόκκαλης, Κώστας Λελούδας και Βαγγέλης Τριανταφύλλου-Ρουσιώτης.

ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, Προποντίδος 51, 10444 Κολωνός. Στάση μετρό Σεπόλια ή Αττική.
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2105129248, 6972604675 και 6977149706.
Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε το μπλόγκι μας stosxoleio.gr

Διάρκεια έκθεσης: 18 Νοεμβρίου-18 Δεκεμβρίου.
Ανοιχτά τις Πέμπτες, Παρασκευές, Σάββατα και Κυριακές 18:00 – 21:00

Μάθε παιδί μου γράμματα…

…6 χρόνια στο δημοτικό, 3 χρόνια στο γυμνάσιο, 3 χρόνια στο λύκειο, 2 χρόνια στη Σχολή Βακαλό, 5 χρόνια στη Σχολή Καλών Τεχνών,
1 χρόνο μεταπτυχιακό και 6 χρόνια ώσπου να πάω σχολείο, μας κάνουν 26. Τα υπόλοιπα πού πήγαν, τι έγιναν;..

Ε, μάλλον, ήταν εδώ για να με μάθουν πως το σχολείο είναι παντού και πως η αλήθεια της δημιουργίας δεν έχει ηλικία.
Όπως γίνεται με τα όνειρα και τις νύχτες.

ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, Προποντίδος 51 στον Κολωνό, την Παρασκευή 9 και το Σάββατο 10 Οκτωβρίου από τις 18:00 ως τις 22:00,
σας περιμένουμε για ένα ποτό ή αναψυκτικό, για να κλείσουμε όσο ζωντανά ανοίξαμε την έκθεση των μικρών και των μεγάλων δημιουργών.

Φιλικά,
Η Άντζι, για την ομάδα ΚΛΑΝ´Σπλας.*

Ένα ΜΕΓΑΛΟ «ευχαριστώ»!

Από όλους εμάς, μικρούς, μεγάλους και πολύ μεγαλύτερους, ένα ΜΕΓΑΛΟ «ευχαριστώ» για τα εγκαίνια που ήταν γεμάτα ζωντάνια και χαρά.

Ελπίζουμε να σας δούμε στις 9 και 10 Οκτωβρίου, για ένα ζωτανό και χαρούμενο κλείσιμο της έκθεσης.

Φιλικά,
Η Άντζι για την ομάδα Κλανςπλας

ΕΚΘΕΣΗ: ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

Η ομάδα ΚΛΑΝ΄Σ πλας*, σας προσκαλεί ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, στην έκθεση με τίτλο
«ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ» για να θαυμάσετε τα ΟΝΕΙΡΙΚΑ έργα που έφτιαξαν παιδιά δημοτικού που δούλεψαν με την Άντζι Καρατζά.

Με την αφορμή αυτή, θα παρουσιαστούν και έργα του Αλέξανδρου Καρατζά, καθώς και της Ντόρας Μανδηλάρη.
Έργα μικρών παιδιών, παρέα με έργα ενός ηλικιωμένου και μιας ενήλικα.

Για να επιβεβαιώσουμε τον κανόνα που εμείς πιστεύουμε: Οι ηλικίες και τα όνειρα, είναι τόσο κοντά, όσο και μακριά.  Σαν τα όνειρα με τις νύχτες.

Για να επιβεβαιώσουμε πως όλα είναι κύκλος και πως μέσω της τέχνης, μπορούμε να νικήσουμε τις γωνίες, άρα και τις αγωνίες!

*ΚΛΑΝ’Σ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος και Σταύρος Μπονάτσος.
Πλας: Τα παιδιά: Άγγελος, Αίαντας, Άλκης, Αχιλλέας, Δημήτρης, Ελευθερία, Ισαβέλλα, Κλεοπάτρα, Μάνος, Σοφία και Χρύσα.
Οι μεγάλοι: Αλέξανδρος Καρατζάς και Ντόρα Μανδηλάρη.

ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Προποντίδος 51, Αθήνα, σταθμός μετρό Σεπόλια ή Αττική.

Πέμπτη 24, Παρασκευή 25, Σάββατο 26 και Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου,
όπως και Σάββατο 9 και Κυριακή 10 Οκτωβρίου και ώρες 6-10 το απόγευμα.

Εγκαίνια, Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου, στις 18:00.

Ένα όνειρο και μια νύχτα

sxoleioafisateliko

Ξύπνησα. Και άρχισα τους αφορισμούς. Επαναφέρω τις αληθινές-ψεύτικες αποδράσεις. Είμαι κάτι σαν τους γνωστούς-άγνωστους. Ο καιρός περνάει σαν του σπίρτου τη ζέστη. Μόνο για τόσο, φωτίζει τη νύχτα μου. Με σκέψεις.
Τα όνειρα ξανάρχονται αυτούσια και σε παράταξη. Παράταση πήρα. Παράταση θα (να) δώσω. Σήμερα αποφασίζω να είμαι ειλικρινής. Γιατί τα όνειρα έσβησαν το ψέμα. Από-θεώνομαι… Γιατί είναι ένα όνειρο. Και μια νύχτα.

Η μαμά
Η μαμά που μου έμαθε να βλέπω (κάνω) όνειρα, απουσιάζει. Αποφάσισε να φύγει και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι γι αυτό. Την αγαπάμε. Όχι μόνο για τα όνειρα. Αλλά και για τη νίκη του φόβου της νύχτας. Και του κόκκινου χρώματος. Τελικά, το κίτρινο φοβάμαι, μαμά. Ήταν μέρα. Κυριακή 15 Φεβρουαρίου. Συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Ο μπαμπάς
Ο μπαμπάς περνάει δύσκολα. 60 χρόνια μαζί σε όλα. 60 χρόνια αγάπης. Δεν ξέρω αν είχαν όνειρα. Ανεκπλήρωτα, έστω. Συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Τα παιδιά
Από τον Οκτώβριο, έκανα Στο Σχολείο, μαθήματα σε παιδιά. Τα παιδιά είναι όλα τα όνειρα μαζί. Μέρας και νύχτας. Γιατί η τέχνη, είναι όνειρο. Πρωινό και βραδινό.

Η ιστορία (της έκθεσης)
Σ’ αυτήν την έκθεση, θέλω να δείξω τα έργα των παιδιών. Σπουδαία. ΟΝΕΙΡΙΚΑ. Τέχνη και παιχνίδι και όνειρο. Η ιστορία. Της τέχνης. Μακάρι να μαθαίνεται από νεαρή ηλικία. Προσαρμόζω τις ηλικίες. Και αναρωτιέμαι: Πότε ήμουν παιδί και γιατί μεγάλωσα, παρόλο που εξακολουθώ να παίζω, άρα, να είμαι παιδί (;) Λες; Τα σχέδια του μπαμπά απ´όταν ήταν στη Σχολή Καλών Τεχνών. Σκοροφαγωμένα. Το σκισμένο χαρτί, απίστευτη κορνίζα. Ο μπαμπάς είναι στο άλλο άκρο των παιδιών. Αλλά όλα είναι κύκλος. Γωνίες δεν υπάρχουν. Άρα, δεν υπάρχουν και άκρα. Η αρχή και το τέλος και τούμπαλιν. Όλοι γίνονται παιδιά στο τέλος.

Υπάρχει και η μέση. Στην έκθεση αυτή, η Ντόρα είναι ενήλικας. Οδοντίατρος στο επάγγελμα, αλλά με πίστη στην τέχνη. Το χειμώνα, δουλέψαμε με τα παιδιά μια ενότητα δική της. Τους εγκέφαλους. Όλα είναι στον εγκέφαλό μας. Τα καλά, τα κακά και τα άσχημα. Η Ντόρα, έχει τον τρόπο να ισορροπεί την τέχνη της αναγέννησης με τη σύγχρονη ματιά. Λειτουργεί σα «μεγάλο παιδί», παίζοντας, παρατηρώντας, ανατρέποντας, προσθέτοντας τόσο χιούμορ, όσο ακριβώς χρειάζεται για να ισορροπεί. Μάλλον ανήκει στους …ευφυείς εγκεφάλους!

Ανάμεσα στα παιδικά έργα και ο Παντελής Κορδώνης, που εικονογραφεί την (δική του) πραγματικότητα, με παιδική ποιότητα και ποιητικότητα, άρα, με ειλικρίνεια: Συναισθηματικός εγκέφαλος.

Το όνειρο – η ιατρική
Η μαμά ήθελε να είναι οδοντίατρος. Ήταν το όνειρό της. Με μπαμπά οδοντίατρο, που της άρεσε να βοηθάει. Στην αυλή του σπιτιού, το ιατρείο του παππού.

Η μαμά, ήταν καλή μαθήτρια. Σε δύσκολα, όμως, χρόνια. Έδωσε και πέρασε 1η επιλαχούσα. Δεν τη δέχτηκαν, λόγω κοινωνικών φρονημάτων… Η μαμά, ήθελε να μας κάνει γιατρούς. Οδοντίατρους. Εμένα και τον αδελφό μου.

Την προδώσαμε και οι δύο για την τέχνη. Σκέφτομαι πως θα χαιρόταν με την Ντόρα. Μια οδοντίατρος που ζωγραφίζει! Μέχρι πρόσφατα, είχε τη φοιτητική της ταυτότητα στο πορτοφόλι της. Τώρα, είναι στο συρτάρι. Καιρός να βγει στο φως! Ξυπνάω. Σήμερα είναι (η) μέρα!

Γιατί είναι, ένα όνειρο και μια νύχτα!

Όλα γυρίζουν
Η μνήμη, η λήθη, η απώλεια, η ποίηση, το όνειρο, η ζωή, ο θάνατος και ξανά η ζωή. Πόσο κοντά και πόσο μακριά. Πόσο ελπιδοφόρο είναι το σχήμα της σφαίρας; Σ’ αυτήν τη γη ζούμε, σ’ αυτήν τη χώρα μεγαλώσαμε, σ’ αυτήν την πόλη παράγουμε τα έργα μας. Είμαστε κοντά και μακριά. Σαν τις ηλικίες. Κοινά στοιχεία ή όχι, τα παιδιά, μια ενήλικας και ένας ηλικιωμένος.

Όλα είναι κύκλος. Όλα γυρίζουν. Και, ….όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…

Μπορούμε να νικάμε τις γωνίες. Για να σβήσουμε τις αγωνίες. Γιατί ζούμε όνειρο, σύντροφοι. Ένα όνειρο και μια νύχτα. ΑΓΑΠΗ!

Η έκθεση αυτή, αφιερώνεται στη μνήμη της μαμάς Έλλης.
Την ευχαριστώ. Και για το όνειρο και για τη νύχτα.

Άντζι Καρατζά