Ένα όνειρο και μια νύχτα

sxoleioafisateliko

Ξύπνησα. Και άρχισα τους αφορισμούς. Επαναφέρω τις αληθινές-ψεύτικες αποδράσεις. Είμαι κάτι σαν τους γνωστούς-άγνωστους. Ο καιρός περνάει σαν του σπίρτου τη ζέστη. Μόνο για τόσο, φωτίζει τη νύχτα μου. Με σκέψεις.
Τα όνειρα ξανάρχονται αυτούσια και σε παράταξη. Παράταση πήρα. Παράταση θα (να) δώσω. Σήμερα αποφασίζω να είμαι ειλικρινής. Γιατί τα όνειρα έσβησαν το ψέμα. Από-θεώνομαι… Γιατί είναι ένα όνειρο. Και μια νύχτα.

Η μαμά
Η μαμά που μου έμαθε να βλέπω (κάνω) όνειρα, απουσιάζει. Αποφάσισε να φύγει και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι γι αυτό. Την αγαπάμε. Όχι μόνο για τα όνειρα. Αλλά και για τη νίκη του φόβου της νύχτας. Και του κόκκινου χρώματος. Τελικά, το κίτρινο φοβάμαι, μαμά. Ήταν μέρα. Κυριακή 15 Φεβρουαρίου. Συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Ο μπαμπάς
Ο μπαμπάς περνάει δύσκολα. 60 χρόνια μαζί σε όλα. 60 χρόνια αγάπης. Δεν ξέρω αν είχαν όνειρα. Ανεκπλήρωτα, έστω. Συνεχίζω να ονειρεύομαι.

Τα παιδιά
Από τον Οκτώβριο, έκανα Στο Σχολείο, μαθήματα σε παιδιά. Τα παιδιά είναι όλα τα όνειρα μαζί. Μέρας και νύχτας. Γιατί η τέχνη, είναι όνειρο. Πρωινό και βραδινό.

Η ιστορία (της έκθεσης)
Σ’ αυτήν την έκθεση, θέλω να δείξω τα έργα των παιδιών. Σπουδαία. ΟΝΕΙΡΙΚΑ. Τέχνη και παιχνίδι και όνειρο. Η ιστορία. Της τέχνης. Μακάρι να μαθαίνεται από νεαρή ηλικία. Προσαρμόζω τις ηλικίες. Και αναρωτιέμαι: Πότε ήμουν παιδί και γιατί μεγάλωσα, παρόλο που εξακολουθώ να παίζω, άρα, να είμαι παιδί (;) Λες; Τα σχέδια του μπαμπά απ´όταν ήταν στη Σχολή Καλών Τεχνών. Σκοροφαγωμένα. Το σκισμένο χαρτί, απίστευτη κορνίζα. Ο μπαμπάς είναι στο άλλο άκρο των παιδιών. Αλλά όλα είναι κύκλος. Γωνίες δεν υπάρχουν. Άρα, δεν υπάρχουν και άκρα. Η αρχή και το τέλος και τούμπαλιν. Όλοι γίνονται παιδιά στο τέλος.

Υπάρχει και η μέση. Στην έκθεση αυτή, η Ντόρα είναι ενήλικας. Οδοντίατρος στο επάγγελμα, αλλά με πίστη στην τέχνη. Το χειμώνα, δουλέψαμε με τα παιδιά μια ενότητα δική της. Τους εγκέφαλους. Όλα είναι στον εγκέφαλό μας. Τα καλά, τα κακά και τα άσχημα. Η Ντόρα, έχει τον τρόπο να ισορροπεί την τέχνη της αναγέννησης με τη σύγχρονη ματιά. Λειτουργεί σα «μεγάλο παιδί», παίζοντας, παρατηρώντας, ανατρέποντας, προσθέτοντας τόσο χιούμορ, όσο ακριβώς χρειάζεται για να ισορροπεί. Μάλλον ανήκει στους …ευφυείς εγκεφάλους!

Ανάμεσα στα παιδικά έργα και ο Παντελής Κορδώνης, που εικονογραφεί την (δική του) πραγματικότητα, με παιδική ποιότητα και ποιητικότητα, άρα, με ειλικρίνεια: Συναισθηματικός εγκέφαλος.

Το όνειρο – η ιατρική
Η μαμά ήθελε να είναι οδοντίατρος. Ήταν το όνειρό της. Με μπαμπά οδοντίατρο, που της άρεσε να βοηθάει. Στην αυλή του σπιτιού, το ιατρείο του παππού.

Η μαμά, ήταν καλή μαθήτρια. Σε δύσκολα, όμως, χρόνια. Έδωσε και πέρασε 1η επιλαχούσα. Δεν τη δέχτηκαν, λόγω κοινωνικών φρονημάτων… Η μαμά, ήθελε να μας κάνει γιατρούς. Οδοντίατρους. Εμένα και τον αδελφό μου.

Την προδώσαμε και οι δύο για την τέχνη. Σκέφτομαι πως θα χαιρόταν με την Ντόρα. Μια οδοντίατρος που ζωγραφίζει! Μέχρι πρόσφατα, είχε τη φοιτητική της ταυτότητα στο πορτοφόλι της. Τώρα, είναι στο συρτάρι. Καιρός να βγει στο φως! Ξυπνάω. Σήμερα είναι (η) μέρα!

Γιατί είναι, ένα όνειρο και μια νύχτα!

Όλα γυρίζουν
Η μνήμη, η λήθη, η απώλεια, η ποίηση, το όνειρο, η ζωή, ο θάνατος και ξανά η ζωή. Πόσο κοντά και πόσο μακριά. Πόσο ελπιδοφόρο είναι το σχήμα της σφαίρας; Σ’ αυτήν τη γη ζούμε, σ’ αυτήν τη χώρα μεγαλώσαμε, σ’ αυτήν την πόλη παράγουμε τα έργα μας. Είμαστε κοντά και μακριά. Σαν τις ηλικίες. Κοινά στοιχεία ή όχι, τα παιδιά, μια ενήλικας και ένας ηλικιωμένος.

Όλα είναι κύκλος. Όλα γυρίζουν. Και, ….όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…

Μπορούμε να νικάμε τις γωνίες. Για να σβήσουμε τις αγωνίες. Γιατί ζούμε όνειρο, σύντροφοι. Ένα όνειρο και μια νύχτα. ΑΓΑΠΗ!

Η έκθεση αυτή, αφιερώνεται στη μνήμη της μαμάς Έλλης.
Την ευχαριστώ. Και για το όνειρο και για τη νύχτα.

Άντζι Καρατζά

Ότι ξεκινάει με χαρά και με χαρά τελειώνει

sxoleio
Την Παρασκευή και 13, με κρύο ή χωρίς, σας προσκαλούμε ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, Προποντίδος 51 στον Κολωνό, για το κλείσιμο της έκθεσης των Πέπης Ρηγοπούλου και Παντελή Κορδώνη.

Από τις 18:00 ως τις 23:00 σας περιμένουμε για ένα ποτό, γιατί θα θέλαμε ό,τι ξεκινάει με χαρά, με χαρά να τελειώνει.
Εξάλλου, τέλος και αρχή μπορεί να είναι το ίδιο και, ξέρουμε να συμβολίζουμε τα αστέρια με αστερίσκους.
Για να απλοποιούμε τα όνειρα που παπούτσια δεν έχουν κι έτσι, να ισορροπούμε την αυθάδεια της όρασης…

Φιλικά
Η Άντζι, για την ομάδα ΚΛΑΝ΄Σπλας*

*ΚΛΑΝΣ: Καλλίνα Μαϊοπούλου, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Άντζι Καρατζά, Νεκτάριος Αλεβιζόπουλος, Νίκος Μπονάτσος + Σταύρος Μπονάτσος.
Πλας: Πέπη Ρηγοπούλου + Παντελής Κορδώνης.

Είμαστε εδώ, για ένα «ευχαριστώ»!

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλες τις φίλες και τους φίλους που ήρθαν στα εγκαίνια του σχολείου και της έκθεσης των Πέπης Ρηγοπούλου και Παντελή Κορδώνη.

Στα κείμενα, όπως και στη ζωή, εξάλλου, πολλές φορές ο επίλογος μπορεί να γίνει πρόλογος και τούμπαλιν. Στο κείμενο «μια μικρή ιστορία ανακούφισης ή η ανακούφιση μιας ιστορίας:ΚΛΑΝ´Σ » ο επίλογος έχει ως εξής:

«Η ομάδα ΚΛΑΝΣπλας, σημαίνει ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ, ΟΥΦ, ΞΑΛΑΦΡΩΜΑ…

…Και, ναι! η ευτυχία παραμονεύει στα λημέρια της ανύπαρκτης αιωνιότητας.»

Αυτό, ας είναι ο πρόλογος για νέες περιπέτειες.

Πάμε ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Οι ΚΛΑΝΣπλας και οι Πέπη Ρηγοπούλου και Παντελής Κορδώνης, σας προσκαλούν την Τρίτη και 13 Ιανουαρίου 2015 ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ, από τις 18:00 ως τις 23:00 στα εγκαίνια του χώρου, με έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, φωτογραφίας και βίντεο.

Διάρκεια: Τρίτη και 13 Ιανουαρίου(!) έως Παρασκευή και 13(!) Φεβρουαρίου 2015.
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη, Τετάρτη και Σάββατο 18:30 – 20:30

Την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου στις 20:00 θα γίνει συζήτηση με θέμα «Δημοκρατίες του πόνου ή/και του θανάτου με ομιλητές τους Σάββα Μιχαήλ, Πέπη Ρηγοπούλου και Νεκτάριο Αλεβιζόπουλο.

Διαβάζουν οι: Α. Βαρβάκη, Ε. Γεράρδη, Π. Παπαναστασίου και Γ. Παυλόπουλος.

Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου από τις 18:00 ως τις 23:00, με ένα ποτό για κλείσιμο.

Προποντίδος 51, 10444
Μετρό Σεπόλια ή Αττική

Το σώμα ο κόσμος: Αυτοψία, ενδοσκόπηση, μύηση.

Το σώμα, το μηδέν, ο κόσμος. Κοιταγμένο από ψηλά ή αφ’ υψηλού μόνον μια κουκίδα έτοιμη να γίνει μηδέν. Αμελητέα στα σχέδια των ισχυρών και στις πράξεις των φανατικών που το καταγράφουν, το αξιοποιούν , το αναπτύσσουν, το μολύνουν, το διαμελίζουν, το εξαερώνουν. Στην ινδική Τάντρα το σώμα συνοψίζει το σύμπαν. Το σώμα των δερβίσηδων Σούφι μιλά με τον ουρανό.

Το σώμα ως αυτοψία. Κοιταγμένο από ένα κεφάλι που αποφασίζει την απεικόνιση χωρίς να μπορεί να περιλάβει τον εαυτό του. Από ένα πρόσωπο που το κοιτά αλλά δεν μπορεί να υπάρξει παρά σαν σώμα /πρόσωπο, σώμα/ προσωπείο. Βιασμός, επιδειξιασμός, ικεσία, απειλή, τελετή. Σώμα προϊόν βιασμού. Η Γοργώ/ Μέδουσα που σκοτώνει όταν την κοιτάξεις, αυτήν, το τέρας που ήταν – προ βιασμού- καλλονή. Η ξεδιάντροπη Βαυβώ που δείχνει στη Δήμητρα την κοιλιά της όπου αναδεύει το ιερό έμβρυο ο Ίακχος που θα καλέσει την Περσεφόνη ξανά από τον Άδη στη γη. Συμβολικές μορφές της αγωνίας και της ελπίδας μας.

Το σώμα ως ενδοσκόπηση. Το πάσχον , το τραυματισμένο σώμα που αφήνεται έρμαιο στο μάτι της κάμερας. Η κάμερα διεισδύει. Αδίστακτα. Ετάζει νεφρούς και καρδίας. Φωτίζει τα σκοτάδια του μέσα ανθρώπου, του μέσα σώματος με την ίδια αταραξία που ο λαβωμένος χειρούργος μπήγει το ατσάλι στην πληγή του εγχειρισμένου σώματος, του εγχειρισμένου κόσμου. Γιατί αυτό ακριβώς αποκαλύπτει η κάμερα της ενδοσκόπησης: Ότι τα ενδότερα του πάσχοντος σώματος είναι ταυτόχρονα ναός, σπήλαιο γέννησης και θανάτου, που μας ανοίγει πάλι στο σύμπαν. Ιερό που βεβηλώνουν οι εξουσίες και αγιάζουν οι μύστες.

Η άλλη διάσταση του καρκίνου ως έμπνευση για μια άλλη Ζωή

Aκολουθώντας το δρόμο των δακρύων στη σμίξη με την επάρατο κατορθώνει να αναδιφήσει κανείς όλη τη ζωή και τις σχέσεις της μέσα από μια αυτο-ψυχαναλυτική προσέγγιση και κριτική ματιά, αλλά ενίοτε αμφίσημη μετάφραση και αμφίθυμη ερμηνεία γεγονότων και στάσεων, επιλογών και αποκλεισμών που επαμφοτερίζουν στη διαυγή λάμψη της δημοκρατίας του πόνου και της ανεπιθύμητης δικτατορίας του επικείμενου θανάτου. Αδέκαστη ετυμηγορία  ο καρκίνος. Βασανισμός και αυτοκτονία ασυνείδητη μέσα από τις ανατροφοδοτούμενες θυμικές επιταγές του αφόρητου ψυχικού πόνου της απειλής της απώλειας . Συγχώρεσε με λες εαυτέ μου για ότι σε εξώθησα , αλλά το να συγχωρείς συνέχεια , δεν είναι δύναμη. Αδυναμία είναι και αυτοακυρωτικός ψυχαναγκασμός λανθάνουσας ιδεοληψίας. Γιατί πάλι θα έρθουν οι κακοήθεις γενεσιουργοί σου  με ορμή, κακό να κάνουν σε σένα , σε αύξοντα βαθμό στο νυν και στο αεί, όπως επιβάλλουν η γεωμετρική πρόοδος και ο νόμος της μηδενικής αντίστασης αν δεν τους αναγνωρίσεις πέρα από το σκαιώδες περίγραμμα τους. Η αποδοχή  της κακοήθειας ως μοίρα της κοινωνικά αποδεκτής μεταμφιεσμένης διάθεσης αυτοχειρίας σε όσους δεν υπάκουσαν στην ψυχή αντάρτη που ήθελε να αποτινάξει τα σκοτάδια που την σαρκοβορούσαν. Ένας διάλογος προσωπικός, που αφήνεται να αντηχεί εκκωφαντικά  καθώς ξεδιπλώνεται τραγικά αγριεμένα  στα μάτια όλων. Σκορπισμένα σχέδια   και ματαιώσεις ονείρων στο χώμα με  δάκρυα ποτισμένα,  επαίτες στης  λύτρωσης  τα χρώματα. Κολαστήριο η αγχόνη  του τέλους ενώ οι στιγμές οι χαμένες στο χρόνο που φεύγει καταπνίγονται από αδυσώπητες κραυγές επιβίωσης. Τα μάτια παγωμένα  να κοιτάζουν το  κενό διατηρώντας τον ομφάλιο λώρο με την κοίτη της προ- απειλής  ζωής , και  να θεριεύουν στο  σεργιάνι οι ελπίδες στα οχήματα της θέλησης. Η λύση δίνεται μέσα από το δρόμο της θέλησης που ξεπηδά ως η πιο κραταιά δύναμη που όλοι κρύβουν μέσα τους για να σταθούν νικητές στο αδιέξοδο. Η θέ-λυση είναι το «θέλω» που γίνεται «μπορώ» και το μπορώ που γίνεται «δύναμαι». Η υπερβατική δύναμη που μπορεί να ασκήσει η θέληση στη ζωή και να αποσπάσει την πολυπόθητη αναβολή ακόμα και από το πιο τελεσίδικο της ύπαρξης: τον θάνατο. Μια μαγική συνταγή που προσφέρει το όπλο στη μάχη μέσα από την καταγραφή της βιωματικής  εμπειρίας τόσων και τόσων ναυαγών της ζωής στo αφιλόξενο άνυδρο τοπίο της κακοήθειας με τις ωδίνες της αναξιοπρέπειας και ανημποριάς  που  η ανεξέλεγκτη εκτροπή των ιδίων κυττάρων μας εκκολάπτουν. Μια διαδρομή ορίων που υμνεί τη δύναμη της ψυχής μέσα από μια αληθινή οδύσσεια του Πνεύματος και του σώματος τόσων ανθρώπων ,μέσα από  μια βαθειά ενδοσκόπηση, που γίνεται με ταπεινοφροσύνη, συναισθηματισμό και απόλυτο ρεαλισμό, από ανθρώπους που πέρασαν την αναξιοπρέπεια της νόσου κακοήθους και μη και έφθα­σαν καθαροί στην υψηλή όχθη της Ζωής.  Διέλευση στις συμπληγάδες των πόνων που απαιτεί υπομονή και βήματα Χορού   ερωτικού  στους ήχους της ελπίδας. Στον παιάνα της θέλησης με  το γέμισμα της μνήμης και την  απόσταξη συναισθημάτων να ωθεί το δρασκέλισμα  για τη ζωοφόρο  ανάσταση. Το ταξίδι στον πόνο με την περιφορά των αισθήσεων και τα  προσκυνήματα  σε ναούς αναθεωρήσεων ονείρων,  μη και εξευμενίζοντας  κανείς τη μοίρα καταφέρει  να λουστεί πάλι  με  ευωδιά αρωμάτων ζωής. Όσο πιο αμετάκλητη η απειλή της απουσία της ζωής, τόσο πιο καταδικαστική η ανάγκη της παρουσία της. Τόσο πιο θηριώδης η κινητοποίηση των ενδότερων δυνάμεων στη συστράτευση της ζήσης και στην ανατροπή του τέλους. Έτσι κατακτάται η Ζωή ιχνηλατώντας τα σκοτάδια μας και πυρπολώντας τους δαυλούς που δίνουν ανασαιμιά στις στιγμές μας.

Λιγνοπόδαροι Περαστικοί

αυτός που σας κοιτάει
των κλαδιών γέννημα
στο πίσω μέρος του κεφαλιού
φυσάει καινούργιο δάκρυ
ζάχαρη στο πεζοδρόμιο
Ησυχία
η όραση γεμίζει το σακούλι της
περιουσία
Ακονίζω μυρωδιές κοντά στο τζάμι
παλιοΫποθέσεις
υπακοή στα φωνήεντα
η πείνα μας θα γκρεμίσει την πόλη
ρήματα έχω
καλά μονοκοτυλήδονα
ξεκαρδίζονται εδώ κοντά
τα σπουργίτια θα κάνουν τη δουλειά τους
οι φίλοι στα χρώματα
Παραφυλάω ευγενικέ μου Κύριε
γλυκόριζες και πεφταστέρια
Φονικά και πατερημά
Τρώει το φαΪ μου ο καθαρός. Βεγγαλικά ρήματα
Δεν έχω καμμιά ερώτηση
λασποχώραφα
Χρυσόχαρτα και καραμέλες
Κατράμι ευθείες
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
μια σφηκοφωλιά μέσα σ’ένα σπίτι
είναι σημάδι ειρήνης και γαλήνης
Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΑΣΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΛΛΟ
Γιατί καθώς περνούσε ο καιρός μάθαμε καλά
γιατί έγινα Όλα αυτά
Μ’ενδιαφέρουν οι απόψεις σας περί γλώσσας
Έξω έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει
Έ έ ένα θέλω να σας
θέλω να σας πώ ότι
υποπτεύομαι τα φωνήεντα ,το θάρρος
νεροφωνήεντα
γέμισε ο δρόμος
ζυμάρι στον ήλιο
για ένα χελιδονόψαρο
καλό μου φώς που μπαίνεις απ’το κουζινάκι τελειώσαν τα κόλπα
Αρχίζει ελεημοσύνη.