ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: «Περπατώντας σε ευάλωτα τοπία. Σκέψεις ανέμου» / Ελένη Τζιρτζιλάκη / ΣΤΟΣΧΟΛΕΙΟ / Σάββατο 20 Απριλίου στις 19:30

Είμαι το σώμα μου. Το σώμα είναι εγώ. Όταν ακουμπάω στον εξώστη του όνειρου που δεν είδα, νιώθω τα πόδια μου να τρέμουν, τα χέρια μου να χαιρετούν, τα δόντια μου να τρίζουν. Πώς ένας οργανισμός παραπατάει στης αλληλεγγύης τη βαναυσότητα και πώς μια αρχιτεκτονική της συνείδησης, εξολοθρεύει της πέψης τη δυσκολία; Το σώμα «φέρει» το οικοδόμημα ή είναι ο φέρων οργανισμός της οικοδομής;
Είμαι το «φέρον σώμα» και σαν τέτοιο, εγώ και η ομάδα ΚΛΑΝ’Σπλας, με χαρά καλέσαμε ΣτοΣχολείο την Ελένη Τζιρτζιλάκη,στην έκθεση «Εκατό χρόνια μοναξιάς και ένα φιδάκι», να παρουσιάσει την αρχιτεκτονική στο δημόσιο χώρο, τις δράσεις – επιτελέσεις και τις ζωγραφιές της.
Θα ήταν ωραία αν σας βλέπαμε το Σάββατο 20 Απριλίου, στις 19:30.

Φιλικά,

Η Άντζι, εκ μέρους της ομάδας ΚΛΑΝ΄Σπλας

Ακολουθεί το κείμενο της Ελένης Τζιρτζιλάκη:

περπατώντας σε ευαλωτα τοπία. σκέψεις ανέμου

Τα κοτσύφια τραγουδούσαν όλη τη νύχτα

δεν κοιμήθηκα

περπατούσα

στον στροβιλισμό του σώματος

έβρεχε με μανία

αντάρα σκέπαζε τα πάντα

τίποτα δεν έβλεπες

το ποίημα έχασκε απο παντού

όπως και το σπίτι

οταν ξημέρωσε

ο ηλιος ακούμπησε σαν χάδι

κι οι  κόκκινες πεταλούδες

βγήκαν στα άνθη

χάιδευαν τους μίσχους και τον κισσό

τα χελιδόνια έφτασαν σ αυτο τον τόπο

τα ζώα ημέρεψαν

μια γυναίκα χόρευε στη πλατεία  …

Περπατώντας σιωπηλά το σώμα μας έρχεται σε επαφήμε το έδαφος και με το τοπίο. Συνδεόμαστε με τη μνήμη, με συμβάντα του παρελθόντος και του παρόντος.

Το περπάτημα έχει σχέση με τη βραδύτητακαι με την άρνηση ενός πολιτισμού, που βασίζεταιόλο και περισσότερο στην εκμετάλλευση της γης και του ανθρώπου,

είναι μια ήρεμη πολιτική ανυπακοή. Είναι η συνάντησή μαςμε αόρατους ανθρώπους, με τα ζώα, με τα πουλιά.

Εκείνοι που περπατάνε πιο πολύ στις μέρες μας είναι εκείνες-οι που μεταναστεύουν, που εκτοπίζονται.

Οταν περπατώ, μέσα από την επανάληψη διαλογίζομαι.

Μ’ εκείνες-ους που περπατώ μαζί σχετίζομαι, κάτι κοινό δημιουργείται. Αναπάντεχες συναντήσεις προκύπτουν. Το σώμα αναγκάζεται να ανταποκριθεί σε όποιες συνθήκες συναντήσει.

Το περπάτημα αποτελεί αυτόνομη μορφή τέχνης, βασική πράξη συμβολικού μετασχηματισμού του εδάφους και αισθητικό εργαλείο γνώσης του φυσικού μετασχηματισμού του χώρου καθώς διασχίζεται.

Αποτελείμεθοδολογία που προτείνει νέους τρόπους εμπειρίας και ενεργοποίησης.

Μέσα από σιωπηλό περπάτημα και τις μικρές χειρονομίες-επιτελέσεις, εκφωνήσεις ποιημάτων, κειμένων, βρισκόμαστε μαζί,συναντιόμαστε,

κατοικούμεπροσωρινά…ερχόμαστε κοντά στα δένδρα τα άνθη, σ’ ενα εύθραυστο σύμπαν.

Οι δράσεις  ξεκίνησαν στην Αθήνα με την ομάδα Αστικό Κενό, συνεχίστηκαν στον Πειραιά  μέσα από την περιπλάνηση ως μεθοδολογικό εργαλείο στην παλαιά βιομηχανική περιοχή Εργοστάσια,

και στη συνέχεια με τη Νομαδική Αρχιτεκτονική με δράσεις –επιτελέσεις στην πόλη και στην ύπαιθρο και τώρα με τους μοναχικούς περιπάτους στα μονοπάτια της Σίφνου.

Για μερικές από αυτές θα μιλήσω στο Σχολείο.

Καθώς επίσης για το πρότζεκτ «Το σπίτι ως ύφασμα» που αφορά  την εύθραυστη και μεταβαλλόμενη σήμερα έννοια του σπιτιού, όπου διαφορετικές γυναίκες μοιράζονται τις εμπειρίες τους για το σπίτι.

Και για τις ζωγραφιές μου,που είναι ταξίδια  σ’ ενα φανταστικό, ποιητικό σύμπαν, κάπου μακριά, που κατοικούν γυναικείες ταυτότητες, ζώα και πουλιά, σε πολλές αποχρώσεις του κόκκινου.

Ελένη Τζιρτζιλάκη ,Νομαδική Αρχιτεκτονική www.nomadikiarxitektoniki.net