Το σώμα ο κόσμος: Αυτοψία, ενδοσκόπηση, μύηση.

Το σώμα, το μηδέν, ο κόσμος. Κοιταγμένο από ψηλά ή αφ’ υψηλού μόνον μια κουκίδα έτοιμη να γίνει μηδέν. Αμελητέα στα σχέδια των ισχυρών και στις πράξεις των φανατικών που το καταγράφουν, το αξιοποιούν , το αναπτύσσουν, το μολύνουν, το διαμελίζουν, το εξαερώνουν. Στην ινδική Τάντρα το σώμα συνοψίζει το σύμπαν. Το σώμα των δερβίσηδων Σούφι μιλά με τον ουρανό.

Το σώμα ως αυτοψία. Κοιταγμένο από ένα κεφάλι που αποφασίζει την απεικόνιση χωρίς να μπορεί να περιλάβει τον εαυτό του. Από ένα πρόσωπο που το κοιτά αλλά δεν μπορεί να υπάρξει παρά σαν σώμα /πρόσωπο, σώμα/ προσωπείο. Βιασμός, επιδειξιασμός, ικεσία, απειλή, τελετή. Σώμα προϊόν βιασμού. Η Γοργώ/ Μέδουσα που σκοτώνει όταν την κοιτάξεις, αυτήν, το τέρας που ήταν – προ βιασμού- καλλονή. Η ξεδιάντροπη Βαυβώ που δείχνει στη Δήμητρα την κοιλιά της όπου αναδεύει το ιερό έμβρυο ο Ίακχος που θα καλέσει την Περσεφόνη ξανά από τον Άδη στη γη. Συμβολικές μορφές της αγωνίας και της ελπίδας μας.

Το σώμα ως ενδοσκόπηση. Το πάσχον , το τραυματισμένο σώμα που αφήνεται έρμαιο στο μάτι της κάμερας. Η κάμερα διεισδύει. Αδίστακτα. Ετάζει νεφρούς και καρδίας. Φωτίζει τα σκοτάδια του μέσα ανθρώπου, του μέσα σώματος με την ίδια αταραξία που ο λαβωμένος χειρούργος μπήγει το ατσάλι στην πληγή του εγχειρισμένου σώματος, του εγχειρισμένου κόσμου. Γιατί αυτό ακριβώς αποκαλύπτει η κάμερα της ενδοσκόπησης: Ότι τα ενδότερα του πάσχοντος σώματος είναι ταυτόχρονα ναός, σπήλαιο γέννησης και θανάτου, που μας ανοίγει πάλι στο σύμπαν. Ιερό που βεβηλώνουν οι εξουσίες και αγιάζουν οι μύστες.